Schone schijn en klatergoud

Dat je je vuile was niet buiten hangt, althans niet open en bloot en voor iedereen zichtbaar, is volkomen normaal. Het gaat uiteraard niet aan dat Jan, Piet en Klaas zonder uitzondering kunnen aanschuiven aan je keukentafel om al je weetjes te weten te komen. Geen mens die zo gek is om dat te doen of toe te laten. Maar het andere uiterste helpt ook niet echt. Dat wil zeggen dat alle vensters en gordijnen gesloten blijven en je zo in je eigen binnenwereld leeft dat je de naam krijgt dat er wel tien zakken zout met je gevreten kunnen worden zonder dat je ook maar een stap dichterbij komt om je te leren kennen. Is dus evenmin gezond. Maar lijkt nog wel ergens op omdat er nog altijd sporen van iemand zoals die echt is, in zijn te ontdekken. Hoe weinig men er ook verder mee geholpen is. Zorgelijk en ernstig wordt het echter als mensen zich een rol gaan aanmeten waarin ze zich dus wezenlijk anders vertonen dan ze in het echt zijn. Waarschijnlijk om hun werkelijkheid te verhullen. Omdat ze zich daarvoor schamen of omdat die hen benauwt, zouden zo maar redenen kunnen zijn om de schone schijn op te houden, om komedie te spelen, om de buitenwacht te doen geloven dat alles in kannen en kruiken is.

Terwijl de binnenkant of achterkant van die werkelijkheid, van hun werkelijkheid lijnrecht daartegenover staat. Vergis ik mij als ik zeg dat dit meer en meer lijkt voor te komen? Is het klatergoud in ons maatschappelijk verkeer misschien een te courant artikel aan het worden nu we te vaak van de ene in de andere verbazing vallen bij het zoveelste familiedrama, dat niemand toch bij die nette en onopvallende mensen had verwacht? Welke druk is het toch die mensen dwingt om maar mooi weer te blijven spelen, zelfs als hen het water tot aan de lippen is gestegen? Kan het zijn omdat we niet meer mogen falen in een samenleving die losers afschrijft en geen nieuwe kansen biedt omdat er eigenlijk alleen maar plaats is voor winnaars, voor mensen met succes? Want no time voor losers en steeds minder voorzieningen die nog als vangnet kunnen fungeren. Zo weinig zelfs dat je er wel heel beroerd voor moet staan, wil je daar een beroep op gaan doen. Vandaar dat we allemaal kampioenen zijn of daar de schijn van ophouden, met vooral een grote mond en veel klatergoud. Omdat de oppervlakkigheid heerst en de eerste indruk bepaalt en dus dan slechts winnaars laat zien. Want nogmaals, no time for losers…….

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s