De elfde van de elfde

Het zal mij zonder twijfel de naam van izegrim of chagrijn bezorgen. Maar zaten we na het oktoberfest en Halloween echt kollektief en op het puntje van onze stoel op de elfde van de elfde te wachten? En had het geen dag langer kunnen en mogen duren voordat het zover was? Geen normaal denkend mens die dat zal willen beweren, tegen alle heisa in die er in Maastricht weer van die dag wordt gemaakt en waardoor genoeg mensen zich weer op sleeptouw laten nemen. Omdat ze niets anders aan hun hoofd hebben of misschien niets anders kunnen. Je zou waarachtig gaan denken dat dat er bij mensen aan de hand is als ze van het ene feest naar het andere evenement hollen, met eigenlijk altijd het glas bier in de hand. Het mag van mij allemaal zoals ik het verder ook prima vind als ik er maar geen last van krijg. Wat echter niet wegneemt dat alle gedoe, waarin en waarmee mensen zich week in, week uit, van weekend naar weekend slepen, mij blijft verbazen. Omdat al dat plezier, die georganiseerde lol iets immens treurigs over zich heeft. Want als je je zo van het ene pretfestijn naar het andere beweegt en daarmee je leven vult, eigenlijk alleen maar vult, dan kan dat leven toch niet leuk meer zijn als het dat alleen maar te bieden heeft.

Die monotonie van feesten, die trieste estafette van katers en dronkenschappen, die dan de aanjagers en symbolen zijn van dat eeuwige plezier waar maar geen eind aan lijkt te komen, maar die in hun oneindigheid alleen maar droevig kunnen stemmen. Neem daarbij ook dat Carnavalsseizoen dat vandaag, op de elfde van de elfde, wordt geopend, maar in feite de aftrap en tegelijk het excuus is om dagen en maanden aaneen veel van datzelfde te doen dat de overige tijd van het jaar trouwens ook al wordt gedaan. Alleen is die eindeloosheid, die verveling, die monotonie nu gesublimeerd, want een ietsje meer onderbouwd. Blijft echter staan dat al dat gefeest eigenlijk uit de lucht is gegrepen en op niets is gebaseerd, omdat een aanleiding ver te zoeken is. Maar wat wil je met die ondraaglijke treurigheid van een bestaan, waarin voor velen in Limburg in feite weinig te lachen en nog minder te halen is? Dan pak je zo’n elfde van de elfde blijkbaar met beide handen aan en hoeft het ook nooit meer te stoppen, die aanleiding, dat middel, die reden om dan maar alles te vergeten.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Limburg en getagged met , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s