Het stopwoord o.k.

Het is goed mogelijk dat ik al een paar rondes achter lig bij het volgen van de polsslag van de tijd die nog het beste te horen is in het dagelijkse spraakgebruik. En misschien is dat wat mij daarin nu pas opvalt, al old skool. Dan vraag ik gewoon begrip en respijt en vooral de ruimte om ook een beetje mijn lol op mijn wijze te hebben, als ik weer eens een opmerkelijke nieuwigheid in de Nederlandse spreektaal denk te signaleren. Zijn we inmiddels van het ‘hoi, hoi’ af of er zo aan gewend dat we het niet meer dreigen te horen, krijgen we nu ineens te maken met een stopwoord dat ook in elke conversatie of dialoog onverminderd en staccato pleegt op te duiken. Het louter konstateren ervan zou nog gerust tot hilariteit kunnen leiden, als het niet zo was dat ik mij zelf ook op het frequente gebruik ervan begin te betrappen. Waarmee aanvankelijke lol al snel irritatie werd, te meer omdat ik het zo maar knap lastig vind om mij van die belachelijke gewoonte te bevrijden. Want het slaat uiteraard nergens op om als iemand je een verhaal vertelt om dan bij wijze van spreken bij elke adempauze die hij neemt, als luisteraar even o.k. te zeggen.

Met welk doel? Ik zou het waarachtig niet weten. Misschien om de gesprekspartner duidelijk te maken dat je nog altijd bij de les bent en zijn geschiedenis begrijpt en volgt. Maar om dit om de paar uitgesproken regels te herhalen, is van de zotte en klinkt ook precies zo, merkte ik, toen ik mijzelf dus erop betrapte. Zoals het helemaal ridicuul klinkt als iemand met wie je praat, dat o.k. onophoudelijk laat horen, op alle mogelijke momenten waarbij zorgvuldigheid helemaal niet meer telt, maar de klank om wat voor reden wordt uitgestoten zonder dat ze als zodanig relevantie heeft of aansluit bij een bewering of konstatering in het vertelde verhaal. Met als gevolg dat dat raadsel rond dat stopwoord o.k. door mij niet opgelost wordt, maar ik wel het bestaan ervan nu al te goed ken. Waardoor de vraag op mijn lippen brandt wat ik ermee moet, wat de betekenis ervan is en waarvandaan het komt. Met op dat laatste de nadruk. Want hoe heeft deze wanklank nu weer haar weg gevonden naar onze taal en vooral naar het dagelijkse spraakgebruik? Hoewel dat tot vervelens toe herhaalde o.k in feite om te lachen is, blijft fraai toch heel anders.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Mensen, mensen.... Bookmark de permalink .

17 reacties op Het stopwoord o.k.

  1. Mack zegt:

    Je hebt volkomen gelijk. Ik hoorde het voor het eerst een jaar of zes geleden alweer, mijn tante deed dat, en inderdaad, om aan te geven dat je nog bij de les bent. Vroeger zei ze altijd “koof” Dat is een kofe auto. Dat doet ze niet meer. Dus dit gaat weer over. Als iemand “hoi hoi” zegt, dien je te antwoorden: ik wist niet dat je stotterde?

  2. Laurent zegt:

    Ter informatie en uptade: ok schrijf je sinds ergens begin jaren tachtig ook zonder puntjes 😀

  3. Laurent zegt:

    @mack; Koof??? Daar heb ik nog nooit van gehoord. Is dat een specifiek Gelderse afwijking?

  4. fairlytrue zegt:

    Het nieuwe ok of okey is KEE. En van alle stopwoordjes vind ik ok in alle varianten het minst hinderlijk. Dus is dus pas erg!

  5. Ximaar zegt:

    Okay is gewoon een zogenaamde ‘acknowledge’. Dwz als je data verzendt, dan geeft de ontvanger met een ‘acknowledge’ (ACK) aan dat iets ontvangen is en de informatie-spuier verder kan gaan. Okay werk al jaren zo in gesprekken. Komt er niet regelmatig een okay, dan is de ander gestopt met luisteren, snapt ie er niets meer van of zit zijn/haar inputbuffer vol.

    Je kan ipv ‘okay’ ook ‘ja’ zeggen, maar dat is linker. Je gaat dan mogelijk met iets accoord, terwijl ‘okay’ alleen maar aangeeft dat je het begrepen hebt. Okay is overigens een stuk compacter dan ‘ik heb u begrepen, ga verder.’

    • Jolie zegt:

      Je verwoordt héél kernachtig mijn visie Ximaar 🙂 OK werkt als http://en.wikipedia.org/wiki/Acknowledgement_(data_networks) Zeker bij bijv. telefoongesprekken waarbij de ander niet weet of je er nog bent is een soort terugkoppeling handig.

      Mijn moeder kan zich, net als Rob erg opwinden over (vermeende) spraak- en taalvervuiling die ze in het “OK”woord ziet, dus ik gebruik regelmatig varianten als “Aha…” en “Ohja…”

      Telkens als ik mensen hoor die zich erover opwinden, realiseer ik me wèl dat het aan 2 partijen ligt. Niet alleen degene die “OK” gebruikt is schuldig aan “OK” 😉 Vrijwel altijd is er sprake van een spraakwaterval, waar je BIJNA niet tussenkomt. Wat moet je anders als je, bijv, een uur aan de telefoon zit, met een spraakwaterval waar je niet tussenkomt? Heel veel “OK” ehhh, pardon: “AHa..” of “OJa..” zeggen. Anders vraagt die ander telkens of de telefoon stuk is.

      Je zou het vast niet zeggen, maar ik ben enorm getraind in het laten uitpraten van spraakwatervallen 😉 Mede met hulp van heel veel geduld en beleefdheidsvormen als “OK” 😉

      • Margo zegt:

        In mijn werk gebruikte ik het omgekeerde. Als een klant maar bleef doorrazen, hield ik mijn mond. Er kwam dan altijd een moment dat aan de andere kant van de lijn klonk: Hallo? Bent u er nog? Wat mij de gelegenheid gaf het woord te nemen en het gesprek een andere wending te geven.

  6. Jolie zegt:

    En om je vraag “en waarvandaan het komt. Met op dat laatste de nadruk.” (mogelijk) te beantwoorden, het laatste artikel erover was dat de oorsprong van “Okay” / “OK” nog steeds niet opgehelderd is, zie ook hier:

    http://www.oxforddictionaries.com/words/what-is-the-origin-of-the-word-ok

  7. bespiegelaar zegt:

    dit logje is HELEMAAL GOED !!!

  8. Dani zegt:

    Grappig, niemand hierboven gebruikt de juiste schrijfwijze: oké. Woordenlijst Nederlandse Taal.
    De versies hierboven zijn allemaal min of meer Engels/Amerikaans. Never mind.

    Het vreemdste van de oké–mode vind ik dat als iemand vertelt over iets vervelends, de ander ‘oké’, zegt.
    ‘Ik ben ontslagen.’ ander: ‘Oké!’
    Nee, helemaal niet oké!’
    Maar helaa; ik gebruik het nu ook …

    Maar hoe kom ik hier een jaar na dato terecht: volgens mij is ‘precies’ het nieuwe ‘oké’
    Ik hoor jonge mannen steeds ‘precies’ zeggen als ze beleefd moeten zijn (monteur aan huis of servicecentrum aan de telefoon)
    Iemand al dezelfde ervaring?

    • robschimmert zegt:

      Klopt helemaal. Maar wees er alert op dat de volgende nieuwe zich al sluipenderwijs aandient. Ik heb hem alleen nog niet geidentificeerd.

      • Dani zegt:

        Oh bah, nu moet ik steeds over mijn schouder kijken waar ie blijft! Want als ik erover nadenk, hoor ik iemand nog niet ‘precies’ zeggen als ik vertel dat ik ontslagen ben (wat gelukkig niet kan als zzper, ontslagen worden)
        ‘Ik ben ontslagen’ …. ‘Precies!’

        Dus je hebt gelijk … wat komt er nog op ons af … whaaaaaaaaaa!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s