Dikke vingers

Soms gebeuren er toch wel eens dingen in je direkte nabijheid waarvan je het eigenlijk nooit voor mogelijk had gehouden dat ze ook zouden of konden gebeuren of dat je ze zelf zou meemaken. Het onbewaakte ogenblik blijkt zich daar het beste voor te lenen. Zo’n moment dat je het absoluut niet verwacht, waardoor het zelfs aan je aandacht zou kunnen ontsnappen, als je er niet met de haren was bijgesleept. Zo verging het mij tenminste vanochtend wel toen ik even mijn vaste tankstation binnenliep en daar de gebruikelijke routine aantrof, waardoor ik mij ook niet uitgenodigd voelde om extra op te letten. Plotseling, terwijl ik met mijn eigen besognes bezig was en de automatische piloot half en half werkte, werd ik ruw uit die min of meer dagdroom gewekt doordat er nogal stevig aan mijn rechtermouw werd getrokken. Uiteraard keek ik dezelfde kant op en zag een paar verontruste, haast angstige ogen die de aan mij gestelde vraag begeleidden of ik misschien even een helpende hand kon aanreiken. Wist ik veel wat er mij boven het hoofd hing. Maar waarom zou ik de man niet helpen als hij zo benauwd keek en leek? Wat bleek er met hem aan de hand?

Hij had geen contant geld bij zich en was dus aangewezen op zijn pinpas, waarvan hij blijkbaar nooit had gebruik gemaakt. Want hoe kon hij anders nu tot de ontdekking zijn gekomen dat zijn vingers te dik waren om te pinnen. Dat bleek namelijk het probleem waardoor hij zich gedwongen voelde mijn hulp in te roepen. Bij de mensen aan de kassa had hij al bot gevangen, omdat die nu eenmaal verstrikt waren in hun eigen regels die hen dit soort hulpverlening immers beletten. Waardoor hij zich tot mij moest wenden en ik in de absurde situatie terecht kwam dat ik met en dankzij mijn smalle vingers zijn pincode moest intoetsen. Die hij mij overigens voor iedereen in de direkte nabijheid hoorbaar toeriep zodat ik hem, ook door de ongewoonheid van de omstandigheid erg gemakkelijk kon onthouden, nadat ik de 1 en de 0 en de 2 en de 7 had ingetoetst en hij mij zo de sleutel van zijn bankrekening had aangereikt. Nog een geluk voor hem dat ik gevangen was in de stomme verbazing van het moment en verder er niet meer naar omkeek bij welke bank hij rekeninghouder was. Zodat hij het trof dat hij door mij in al mijn onnozelheid en onbevangenheid uit de brand werd geholpen. Want met een beetje pech was hij met zijn naïveteit en wereldvreemdheid tegen zijn eigen noodlot aangelopen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Mensen, mensen... en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Dikke vingers

  1. sjoerd zegt:

    Ach, je moet toch wat in zo’n situatie…

  2. Mack zegt:

    Te dikke vingers voor een pincode….dat heb ik nog nooit gehoord.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s