Zelffeliciterende gezelschappen

Het lijkt mij sterk dat ik alleen schoon genoeg heb van die vertoning van zichzelf voortdurend feliciterende gezelschappen die het op de eerste plaats goed met zichzelf getroffen hebben, maar ook uitermate tevreden over elkaar zijn. Zolang het maar over hun soort mensen gaat, dat elkaar geheel verstaat. Kortom, die ook niet aflaten noch versagen om elkaar die zo welverdiende schouderklopjes te geven, omdat alles en iedereen gewoonweg deugt binnen hun kleine, zelfgenoegzame gezichtsveld. Logisch dat de buitenwacht dat mag weten en zelfs moet zien dankzij representanten van al die media die even graag in dezelfde kringetjes ronddraaien, waar ons dus ons kent. Wat wel zo’n lekker gevoel geeft. Gewoon, om er bij te horen of tenminste als zodanig aangemerkt te worden. En of daarmee in die omgeving een incestueus sfeertje ontstaat, weet ik niet, noch of de resultante ervan inteelt is. Maar duidelijk is het in ieder geval wel dat die avonden waarop de Nederlandse musicalwereld of die van de film of die van radio en televisie zichzelf vanwege hun eigen voortreffelijkheid prijzen toekennen voor de buitenstaander die de televisiekijker wel is, behoorlijk klef aanvoelen.

Mij bezorgen ze beslist klamme handen en ook nog wel eens plaatsvervangende schaamte als het applaus zo gul op elkaar neerdaalt en leden van de steeds terugkerende incrowd hun geluk op stereotiepe wijze niet meer op kunnen, dus vooral elkaar, de kollega’s voor alle steun bedanken. Een voorspelbaar ritueel in van dat soort kleine wereldjes die nu eenmaal bij Nederland horen. Per tien jaar komt immers alles wel voorbij en is ieder dus verzekerd van een huldiging, een prijs en het bewijs van de eigen voortreffelijkheid. Met als schaamteloos hoogtepunt in deze konstante reeks van zelfbevrediging het recente orgasme van en vooral rond de familie de Mol, zonder welke in Nederland niets meer leuk lijkt te zijn en ook geen niveau meer kan halen. Getuige het feit dat Linda de Mol dit jaar de ZilverenTelevizier-Ster ontving omdat zij de beste vrouwelijke televisiepersoonlijkheid was, welke prijs uiteraard aan haar pas overleden vader werd opgedragen. Want zo werkt dat bij ons soort mensen. En ook verder bleef het in de familie. Want neef Johnny won de ZilverenTelevizier-Ster bij de mannen. En om het helemaal bont te maken werd de Gouden Televizier Ring toegekend aan ‘Wie is de Mol’. Waarmee hooguit nog gezegd wil zijn dat incest en inteelt wel heel dichtbij komen als alle plezier zich in die ene familie samenbalt.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Media en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op Zelffeliciterende gezelschappen

  1. sjoerd zegt:

    Dat noemen ze de buit verdelen…

  2. Mack zegt:

    Ik ben waarschijnlijk de enige Nederlander die nog nooit iets heeft gezien van wie is waar is de Mol. Ik probeer dat zo te houden. Linda de Mol pruim ik ook al niet meer met haar voorspelbare lach.

  3. Ximaar zegt:

    We kunnen wel een club beginnen met Molvrije mensen. Van dat neefje lees ik hier ook voor het eerst, want ik kijk ook geen galaonzin. Albert en Momfer vond ik vroeger wel geinig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s