Buiten deze tijd

Het zal me hopenlijk niet kwalijk genomen worden. Maar ik krijg toch steeds meer het gevoel dat ik met één been buiten deze tijd sta. En dat komt, denk ik, omdat ik onmogelijk nog even warm kan lopen voor zaken waar ik horden en bossen mensen van uit hun dak zie gaan. Met name de collectieve beleving, die gemeenschappelijk emotie die alsmaar meer opgeld doet, gaat helemaal aan mij voorbij. En snap ik ook niet, kan ik niet plaatsen als ik zo vaak hoor beweren dat het individualisme aan het oprukken is. Het is een paradox waar ik de vinger niet achter kan krijgen, waar ik in eerste aanleg geen verklaring voor heb. Massaliteit aan de ene kant met bijvoorbeeld rouwbeklag, verdriet in groepsverband, met de lol en de pret op festivals met die tien – en tienduizenden, met dat met zijn allen roepen en juichen en yellen in voetbalstadions. En precies zo die hypes die elkaar in het hoogste tempo opvolgen dankzij impulsen via de sociale media. Die elkaar in vluchtigheid evenaren, maar overeenstemmen in de wijd verbreide gevoelens die ze oproepen en daarmee welhaast een toevluchtsoord lijken voor die dolende moderne mens.

Omdat die om te overleven aangewezen is op zijn eigen individualiteit, op zijn kwaliteiten en vaardigheden en deze daarom wel volledig zal moeten benutten en ontwikkelen plus er het volle rendement uit moet zien te halen. Wat zijn grootste uitdaging vormt, dus de meeste energie van hem vraagt. Waardoor hij daar zijn comfort nooit ook nog eens kan vinden, maar dat moet zoeken in de omgeving en sfeer van het collectief, als die tegengestelde referentie voor zijn individualiteit waarin hij geheel op zichzelf is aangewezen. Dus daar, in en bij zichzelf, zal en kan hij die veiligheid en zekerheid zeker niet vinden en verwachten. Wat het succes van al die massale evenementen zou kunnen verklaren en mij tegelijk gerust stelt dat ik daar niets meer mee heb. De tijd dat ik nog zo nodig moest, is echt voorbij en daarom ben ik ook niet meer alleen op mijzelf aangewezen en hoef ik ook niet met mijzelf aan de haal. Waardoor ik, o paradox, het prima met mijzelf en die kleine kring om mij heen weet te redden en dus ook niet zo 2.0 blijk te zijn. Wat ik daarom maar al te graag in mijn pet gooi. En mag ik misschien als ik gelukkig genoeg aan mijzelf blijk te hebben?

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Buiten deze tijd

  1. sjoerd zegt:

    Met Woodstock is het destijds begonnen…. Maar voor mij hoeft dat echt niet, Ik kan me prima rond bewegen in mijn eigen omgeving.

  2. terrebel zegt:

    Mensen zijn daar heel dubbel in. Zo willen de meeste exact hetzelfde behandeld worden als alle anderen én als individu worden gezien.

  3. Emigrant zegt:

    Massale evenementen en collectieve belevingen waren heel vroeger kerkdiensten, kermissen, sportwedstrijden in een stadion. Naar onze huidige begrippen is dat allemaal maar klein. De schaalvergroting begon na de uitvinding van de luidspreker. Mussolini was geloof ik de eerste die er gebruik van maakte en op de rijkspartijdagen in Neurenberg konden enorme massa’s beschreeuwd worden. Mensen die daarvoor voelden en erbij waren schijnen diep bewogen geweest te zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s