De makke van Facebook

Er moet mij toch het nodige van het hart over Facebook, nu ik er al weer langere tijd, een jaar of twee, ervaringen mee heb opgedaan. Naarmate ik het langer gebruik en ik van alles aan berichten, oprispingen, foto’s, enz. zie langskomen, rijst bij mij steeds meer de vraag of dit allemaal beantwoordt aan de oorspronkelijke bedoelingen ervan. Want het kan toch niet waar zijn dat mensen nog alleen met elkaar communiceren door middel van foto’s en plaatjes, zonder dat er nog een beetje tekst aan wordt toegevoegd. Alle meldingen lijken steeds meer liederen zonder woorden te worden, waardoor allicht de indruk zou kunnen ontstaan dat men de taal niet meer machtig is dan wel geen zin erin heeft om aan zo’n afbeelding nog veel woorden vuil te maken. Met als gevolg dat je snel het gevoel krijgt dat het allemaal op FB geplempt wordt en de ontvanger maar moet zien wat hij of zij er mee doet. Dus toch armoe troef. Zeker als ook nog eens gekeken wordt naar de keuze van de onderwerpen. Het zijn de poesjes, de hondjes en de kindjes die bij bosjes passeren en welke, hoe aandoenlijk telkens weer, uiteindelijk veel te veel van het goede zijn of blijken.

Alsof er werkelijk niets anders te melden is, ook met behulp van foto’s of filmpjes. Het dondert niet hoe. Het is waarachtig de gemakzucht die erop FB regeert en waar ik mij zelf, voordat ik iets over pot en ketel te horen krijgen, ook aan bezondig. Wel heel bewust overigens, omdat ik dit medium vooral gebruik als podium om mijn weblog te promoten en voor het overige om inspiratie op te doen, om te zien wat er zoal loos is op het worldwideweb. Want dat is natuurlijk wel de andere kant van datzelfde Facebook. Het biedt geweldige mogelijkheden om toegang te krijgen tot de meest interessante sites. Waardoor ik langs die weg zicht heb op het laatste nieuws via onder andere Al Jazeera, Huffington Post, Soccer News en Het is koers! en aldus niet alleen op de hoogte blijf van de meest relevante nieuwsfeiten, maar ook achtergronden, opinies en beeldmateriaal dat er toe doet, krijg thuis bezorgd. En volgens mij gaat het daar bij Facebook met name om, om zo’n informatienetwerk om je heen tot stand te brengen. En dat daar hondjes, katjes en kindjes bij kunnen horen, wil ik best aannemen. Maar of ze tot hoofdzaken verheven moeten worden, betwijfel ik zeer.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Media en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op De makke van Facebook

  1. RadaR zegt:

    Als ik dit lees voel ik me meer dan ooit gesterkt in mijn keuze om Facebook nooit mijn huis [=leven] te laten betreden. Je moet het me maar niet euvel duiden, maar het klinkt allemaal nogal naïef. Meer lezers voor je log? Het zou wat. Meer toegang tot sites? Zonder Facebook ook prima mogelijk. De combinatie van die 2 pseudo voordelen? En daarvoor dus dagelijks je verplichte quotum “likes” uitdelen. Alles wat Facebook je te bieden heeft kan ook zonder dat Facebook.
    Mag ik je deze docu aanbevelen, gewoon gratis. Je hoeft niets op mijn log te zetten, zelfs geen “like”.

  2. Margo zegt:

    Ik Facebook eigenlijk voor mezelf en de kinderen. Ik sta er nauwelijks bij stil dat het een van mijn ‘vrienden’ zal interesseren. Ik heb ‘vrienden’ die ik niet in mijn tijdlijn wil wegens hun onafgebroken uitbraken van allerlei nonsens of het plempen van foto’s die me geen bal interesseren. Dat kun je zo instellen. En dat scheelt alvast een hoop ergernis en je hoeft ze niet voor het hoofd te stoten door ze te ‘ontvrienden’. Hoewel ik dat net zo makkelijk doe als mensen mijn eetlust/nachtrust met berichten of foto’s bederven.
    Wil je mijn katjes dus niet zien, stel dat dan in. 😀

  3. Ximaar zegt:

    Facebook is volgens mij net als Hyves een vrouwending. In het begin waren het vooral mannelijke nerds die met websites bezig waren en de wereld over van alles wilden informeren. Eerst vooral techniek en later werd het ‘Krantje spelen’ waar weinig vrouwen aan meededen. In de loop der jaren is veel veranderd, maar ik heb toch echt de indruk dat vrouwen het kleppen rond de keukentafel ontbeerden en zij vonden eerst Hyves op hun pad en nu Facebook. Facebook zelf is voor studenten opgezet, maar die groep is nu zwaar in de minderheid. Aan de keukentafel kwamen ook de kiekjes van de (klein-)kinderen op tafel en welke winkel iets nieuws had. Inmiddels gaat dat via Facebook.

    Voor mij is daar niets mis mee, ware het niet dat het achter een wachtwoord zit. Ofwel de deur naar de keukentafel staat niet open zoals bij een gewone website. Opzich ook geen probleem mee, maar het sluit voor mij niet aan op de openheid van het internet. Het probleem is echter dat bij deze internet-keukendeur iemand staat die je het hemd van je lijf vraagt en je laat tekenen zodat je je ziel aan hem verkoopt eer je naar binnen mag. En dat is het enige ‘probleempje’ waarom Facebook en ook Gravatar door mij volledig worden geband.

  4. sjoerd zegt:

    Mijn vaste plek op het web is mijn blog. Facebook vind ik te vluchtig, gaat te snel voorbij.

  5. Mack zegt:

    Het is volgens mij grappig, meer niet. Een manier om te eenzaamheid te verdrijven, dat ook.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s