Helden van toen

Een van de aardigste veranderingen van de wereld rondom ons heen en nog meer van het beeld dat wij eraan ontlenen, komt tot uitdrukking in de idolen die jonge jongens op dit moment hebben en vooral in de herkomst ervan. Aan wie laven zij zich om tot hun eigen ideaal te komen? Kijk en zie jongetjes van acht, negen jaar in shirts van hun favoriete club rondlopen, met als het even kan de naam van die speler die ze zo graag zouden willen benaderen of imiteren. Met de meeste kans dat dat nu Lionel Messi is. Omdat wat je van ver haalt, blijkbaar het lekkerst is en omdat dat kan in een wereld die bij je thuis en binnen wordt gebracht en daardoor haast aan je voeten ligt. Hoe anders was dat in mijn jeugd, zestig, vijfenzestig jaar terug, toen de wereld stukken kleiner was en zich eigenlijk beperkte tot je eigen dorp en straat. Een ander beeld was gewoon niet beschikbaar, waardoor je het met je eigen waarnemingen moest doen om daaraan idealen en idolen te kunnen ontlenen. Wat ik dan ook van harte en vurig deed. Op die winterdagen als de grachten en singels bevroren waren in Culemborg en ik met mijn acht, negen jaar, rode oren en grote ogen stond te kijken naar de schaatsvaardigheden zoals die op de ijsbanen ten beste werden gegeven door jongens en mannen die nog onbereikbaar voor mij waren, maar toch weer niet zo ver af dan dat ik er een onderscheid in aan kon brengen, dus mijn favoriet en held haarscherp wist te benoemen.

Want dat was natuurlijk Antoon Sleeuwenhoek, de kleinste van het hele spul, bijgenaamd ‘Bols’, die op zijn Friese doorlopers als geen ander met hoge snelheid en diep gehurkt de bochten wist aan te snijden en zo pootje over deed dat het daardoor leek alsof hij juist daar nog verder versnelde. Ademloos keek ik ernaar hoe hij alles en iedereen in zijn schaduw stelde en per gereden ronde alleen maar sneller leek te gaan om zich zo tot mijn schaatskampioen en idool op ijzers te kronen. Zoals dat op het groene gras eigenlijk tegelijkertijd door net zo’n plaatselijke held werd gedaan, naar wie ik ook op zondagen vol bewondering stond te kijken. Bij Fortitudo op het sportpark ‘Sprokkelenburg’ waar hij zich tussen Bep Winkel en Ab de Jager als een controleur avant la lettre manifesteerde. Wieb Wulterkens was zijn naam. Onopvallend, maar heel nuttig zonder spectaculair te zijn, zodat hij daarom ook nooit applaus wist te oogsten. De anonymus en tegelijk die underdog zonder welke een elftal niet kan, welke mij daardoor op dat moment zo wist aan te spreken. Blauw hemd, witte broek, krullen, met een elastiekje om ze in bedwang te houden, die slepende en slome tred die nog versterkt werd door zijn afwezige blik die haaks stond op zijn altijd doeltreffend optreden en ingrijpen. Waardoor hij er stond als een huis en wel een idool van mij moest worden, hoe atypisch die Wieb Wulterkens dus verder ook was. Logisch dan ook dat hij met Antoon Sleeuwenhoek een van de aangrijpingspunten werd in het beeld dat ik van mijn verleden heb overgehouden.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Herinneringen en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Helden van toen

  1. sjoerd zegt:

    Dan maken 10 jaar toch veel verschil… Ik kwam uit in de provo tijd, de flower power.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s