De keuze voor Munro

De uitverkiezingen voor de Nobelprijs voor de literatuur blijven onnavolgbaar. De raadselachtigheid van die keuzes stijgt ook met het jaar. Niet omdat er nooit Nederlandse of Vlaamse schrijvers als zodanig genoemd of gekandideerd worden of die prijs in de wacht weten te slepen. Want zo ver reikt mijn chauvinisme bepaald niet. Het gaat puur en alleen om de namen die nu al een aantal jaren achtereen uit de hoge hoed van het Nobelprijscomité worden getoverd en welke mij telkens weer van verbazing van mijn stoel doen rollen. Elk jaar weer, en dan heb ik het met name over de laatste vijf jaren, leverde dat een naam van een schrijver op die voor mij uit het grote niets, uit de totale onbekendheid, voortkwam. Wat op zijn minst steeds verbazing wekte omdat er nog voldoende levende grote schrijvers zijn die gezien hun oeuvre evenzeer voor die prijs in aanmerking kwamen. Meer dan diegenen die die Nobelprijs toegekend kregen en die in mijn gezichtsveld van de internationale literatuur totaal niet voorkwamen, terwijl mijn beeld daarvan als toegewijd lezer voldoende afgerond is om daar een verwachtingspatroon op te kunnen baseren dan wel een oordeel te kunnen vellen over gemaakte keuzes. Dus moest de deze keer gemaakte keuze mij opnieuw verrassen. En mij alleen?

Want wie kende er in hemelsnaam de Canadese schrijfster Alice Munro die faam zou hebben verworven met haar korte verhalen? Ik diende dus af te haken omdat haar naam op deze manier voor het eerst onder mijn aandacht werd gebracht. Waardoor bij mij opeens het donkerbruine vermoeden ontstond dat hier geen oeuvre kon zijn beloond, maar dat de toekenning van de Nobelprijs een commerciële achtergrond had en bedoeld moest zijn om deze onbekende schrijfster en nog meer haar uitgeverij een ruggesteun in de richting van de lezersmarkt te geven door aldus de aandacht op haar te vestigen. Zoals ook voorgaande jaren is gebeurd met bijvoorbeeld de nominering van een Chinese schrijver, welke dezelfde intenties moet hebben gehad, maar uiteindelijk allesbehalve tot de verwachte verkoopsuccessen heeft geleid. Omdat ook hij nauwelijks excellent te noemen was, waar dat van een Nobelprijswinnaar toch verwacht mocht worden. Zodat ook de keuze voor hem zeker twijfelachtig was en de hele Nobelprijs voor de literatuur en nog meer alle gedoe eromheen in een bedenkelijk daglicht plaatste, dat daarom alleen maar versterkt werd door de merkwaardige voorkeur voor Alice Munro.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Boeken en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op De keuze voor Munro

  1. sjoerd zegt:

    Vroeger voorspelbaar, maar krijg ook steeds vaker het idee dat het meer de commerciële kant op gaat.

  2. Emigrant zegt:

    Commercieel niet, maar er zijn telkens overwegingen zoals: nu moet het weer eens een vrouw worden; nu is dat-en-dat land aan de beurt, enz.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s