De verdwenen stoklopers

Een jaar of vier, vijf geleden heb ik mij op deze plaats nogal vrolijk gemaakt om al die mensen die opeens nog alleen maar met stokken konden lopen, die plotseling het Nordic Walking omarmden als de uitkomst om een leven lang fit te blijven. Het kwam mij op een stevige schrobbering te staan van een dame uit Friesland, voor wie ik haar nieuwe fantasiewereld te klein had gemaakt, hoewel ik in feite niets anders had gedaan dan nuchter en oprecht verbaasd naar een nieuw fenomeen te kijken. Waarbij gerust de nodige vraagtekens op dat moment geplaatst konden worden omdat het op zich een wel heel atypische bezigheid was. Des te opvallender dat zovelen, en dan met name leeftijdgenoten, met hun volle verstand er voor door de knieën gingen, zich de loopstokken aanschaften en zelfs een kursus ervoor volgden. Het kon allemaal niet gekker zonder dat het nog echt opviel omdat iedereen iedereen in die gekte en waan van dat moment achterna liep. Met als de ultieme rechtvaardiging dat er ook nog separate Nordic Walking – routes werden aangelegd. Ik heb ze met eigen ogen gezien in de Vijlener Bossen en op en rond het Drielandenpunt zonder overigens er ooit een aktieve beoefenaar op die speciale paden te zijn tegengekomen.

Wat op zich al een veeg teken was dat achteraf bezien een vooraankondiging moet zijn geweest van het feit dat dat massale stoklopen uiteindelijk ook gedoemd was om als een kaartenhuis in elkaar te zakken. Omdat het een mallotig vertoon was waardoor je met je twee stokken voor schut liep, omdat je je zonder misschien nog wel beter en effectiever kon bewegen en niettemin op eenzelfde wijze bijdroeg tot handhaving of verbetering van je eigen gezondheid. Waarmee de ballon van de filosofie rond het gebruik van die twee stokken gelukkig snel is doorgeprikt en het merendeel van al diegenen die aanvankelijk goedgelovig achter al die profeten aanliepen, weer veilig en in hun eigen wereld zijn aanbeland, met beide benen op de grond. Want te zien zijn ze niet meer, die stoklopers die hun gerei dat hen beter de weg moest wijzen, waarschijnlijk buiten ieders zicht en lichtelijk gegeneerd zullen hebben gedumpt. Behalve dan waarschijnlijk die Friese dame die geharnast in haar eigen gelijk en in het dogma dat Nordic Walking voor haar zal zijn geworden, de weg wel geheel zal zijn kwijt geraakt omdat ze al stoklopend haar eigen redenering niet meer bij kon houden.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op De verdwenen stoklopers

  1. Ximaar zegt:

    Ach, het is niet anders dan bijvoorbeeld windsurfen, skateboarden en swingboarden. Er zullen best een paar mensen mee geholpen zijn, omdat ze dan ook hun armen bewegen of omdat ze anders niet durven te lopen als ze loslopende honden niet met die stokken weg kunnen jagen. Maar de rage komt door de gladde reclamejongens die wat verhalen in de Viva of dergelijke dumpen. En als iedereen een setje heeft aangeschaft gaat de reclame weer over op wat anders en zakt het snel weg. Zelf zou ik er vuiprikkers van hebben gemaakt om er nog meer funtionaliteit uit te halen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s