De wereld van Monique Burger

Het is weliswaar een lang verhaal. Maar ik mocht het mijn lezers en bezoekers niet onthouden. Het is een column van Monique Burger, eigenaar van De Nieuwe Boekhandel in Amsterdam en ook bekend van haar optredens als boekrecensente in DWDD. De reden dat ik dit stuk bijna letterlijk heb overgenomen van www.boekblad.nl is gelegen in het feit dat hier de intellectuele arrogantie en het dedain van ons soort mensen dat de Monique-Burger-2Amsterdamse grachtengordel bevolkt, wel heel erg pijnlijk ten toon wordt gespreid. Lezen, zou ik zeggen, omdat zo iets ergs niet alle dagen wordt vertoond:

Ik loop al dagenlang aan de mensen te denken die het Droomboek komen afhalen. Honderden in een paar dagen, overweldigend veel. Een geweldige actie van de CPNB om de boekhandel als afhaalpunt in te zetten en niet Albert Heijn of Primera of wat dan ook. Honderden nieuwe gezichten. Ik schat dat slechts 5 procent van onze vaste klantenkring naast hun ‘gewone’ aankopen ook het Droomboek komt halen. Ook komen deze vaste klanten nooit met alléén het bonnetje. Ze leggen eerst de boeken van hun keuze op de toonbank en diepen daarna uit de krochten van hun tassen en zakken een verkreukeld afhaalbonnetje op, zo van: ik ben toch wel nieuwsgierig. Hoe zij dat doen staat in schril contrast tot al die honderden nieuwe ‘klanten’ die met hun bonnetje vooruitgestoken doelgericht op de toonbank afbenen, soms met verbeten trek: er zal toch nog wel een exemplaar voor mij zijn? Ik MOET dat boek, ik heb er RECHT op. Toen ik donderdagochtend de winkel opende, stond er al een lange rij mensen voor de deur. Een verrukkelijk gezicht. Zo wil je het toch, als boekhandel! Het gebeurt wel vaker dat er een páár mensen staan te wachten tot de deur opengaat (meestal jonge ouders met kinderwagens die net het oudste broertje of zusje naar school hebben gebracht, op hun papa- of mamadag), maar tientallen, op een kluitje? Die, als er iemand bij komt die aan de deur gaat voelen, hard gaan roepen: ‘Hoho, wij waren hier eerst’ (Echt gebeurd.)

Maar ik schrik er ook van. Niet van de greediness waarmee deze mensen hun gratis boek ‘opeisen’, maar van de armoede. Ongeschoren, ongewassen, ongekamd, dik, uitgezakt, kreupel, rotte tanden, stinkend, met looprekken en hulpmiddelen die ik nog nooit eerder in mijn leven heb gezien, ruw, onbeleefd, nauwelijks pratend: soms steken ze alleen het bonnetje toe – ook wanneer ik met andere klanten bezig ben af te rekenen, totaal gespeend van enig gevoel voor sociale verhoudingen of omgangsregels. Ik neem het ze niet eens kwalijk. Dit is echte armoede, zoals ik het eigenlijk nooit zie. Het onttrekt zich aan mijn waarneming: in Bos en Lommer liggen (nog) geen zwervers op straat en is er geen openlijk alcoholisme, er zijn geen junks en geen hoeren – dat zijn de uitwassen van de binnenstad, die natuurlijk veel aantrekkelijker is vanwege het grote aantal toeristen dat je kunt beroven of het vele nog prima eetbare voedsel dat overal in de vuilnisbakken wordt gegooid. En de armste mensen zitten binnen, blijkbaar. Of ze scharrelen door de Dirk van den Broek, of de Lidl. Wat ik me ook realiseer is dat ik door ons pin-onlybeleid deze ‘kopers’ nooit in de winkel krijg. Want pasjes hebben ze niet of gebruiken ze niet. En daardoor zie ik ze niet.

Ik ben er niet rouwig om, moet ik eerlijk zeggen. Door onze keuze voor pin-only hebben we – onbewust – een heel fatsoenlijk publiek ‘gecreëerd’, waarmee het aangenaam werken is, waarmee een goed rendement te behalen is. Ik weet niet hoe het bij andere boekhandels zit. Ik zie af en toe iets voorbijkomen op Facebook of Twitter, maar ik vermoed dat men zich inhoudt en dat doe ik eigenlijk ook, ik wil er niets over zeggen. Omdat ik zo geschokt ben door de armoede die ineens zichtbaar wordt. (Wat weet onze Koning daarvan?) Wij hebben tot nu toe elke, élke bonnetjeszwaaier met evenveel aandacht en plezier geholpen. En natuurlijk steken we onvermoeibaar in elk Droomboek onze nieuwsbrief, nodigden we onvermoeibaar iedereen uit voor onze derde verjaardag, bieden we iedereen koffie en taart aan, wijzen we iedereen op de komende auteursbezoeken (de eerste is David Vann), vertellen we iedereen dat ze ook via onze webshop kunnen bestellen, dat we Facebooken en Twitteren – je weet tenslotte maar nooit, en je moet iedere kans aangrijpen. Als we dan te horen krijgen: ik heb toch geen computer, dan glimlachen we onvermoeibaar. En soms heb ik zo verschrikkelijk veel plezier dat ik, buiten het zicht van de klanten, naar de keuken moet rennen om te lachen. Dat ook weer. Al met al kost het ons bergen energie, en inpakpapier, en tasjes (en soms kunnen we door de lange rij onze echte boekenkopers minder goed helpen, dat vind ik wel erg) maar het leert me ook deemoedig te zijn, en het schenkt me ook nieuwe inzichten. Wéér zoiets bijzonders aan het werken in een boekhandel.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Boeken en getagged met , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

7 reacties op De wereld van Monique Burger

  1. math zegt:

    Wat een ongelooflijke arrogantie.

  2. Nanos zegt:

    Ze heeft nog heel wat aan deemoedigheid te leren.
    Ik ben bang dat zelfs een serie van honderd nieuwe gratis boeken niet genoeg zijn.

  3. Nanos zegt:

    Niet ‘ zijn’ maar ‘is’ dus (nooit een zin veranderen en niet nalezen)

  4. Laurent zegt:

    Ja, die heeft dus heel internet over d’r heen gekregen.

  5. Mack zegt:

    OSM. Ons soort Mensen.

  6. Jolie zegt:

    Treurige vrouw. Woont in Amsterdam en heeft kennelijk jarenlang onder een steen geleefd. Anders had ze die mensen allang gekend, al was het maar ‘in de laatste kans’: als de ontruimingsdienst hun huis leeghaalt, met witte pakken, omdat ze maandenlang dood in een van de ‘belendende percelen’ lagen. (En ja, dat hebben we 2 x meegemaakt, in Oost en in Westerpark.)

    Een paar weken geleden ben ik in alle boekwinkels in Hsum geweest, – + één adres was tot mijn schrik gesloten– en concludeerde dat ‘de boekwinkel’ dood was. Wat je zoekt vind je toch niet, ze zijn volgestouwd met hype-boeken. tIs vervelend, maar: leve internet. Daar vind je alles. Nieuw of tweedehands.

    Laat mevrouw dus maar snel een webwinkel openen, dan hoeven we ‘haar soort mensen’ niet te spreken bij het pinbetalen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s