Het gelijk van de feministes

Vanaf de eerst oprispingen van de vrouwenemancipatie zoals die nog bij monde van Dolle Mina ten gehore werden gebracht, heb ik er nooit zoveel acht op geslagen, moet ik eerlijk bekennen. Het interesseerde mij allemaal matig. In mijn maatschappelijke betrokkenheid gaf ik duidelijk prioriteit aan onderwerpen die in mijn ogen meer relevantie hadden, dus daarmee om meer aandacht van mij vroegen. Ook de volgende golven van de vrouwenemancipatie zijn aan mij voorbijgegaan en als ze al in mijn blikveld kwamen, irriteerden de vertolkers van die beweging mij meer dan dat zij mij met hun argumenten van hun gelijk overtuigden. Het raakte mij niet en had niets met mijzelf te maken, bleef ik maar steeds kort door de bocht oordelen over al die tantes die het allemaal zo goed wisten. Verder kwam ik in mijn stellingname niet, mij nauwelijks bewust van de feitelijke stand van de verhoudingen tussen mannen en vrouwen, op het kleinste niveau in de huwelijken en gezinnen en in maatschappelijk verband, als het ging om de kansen die vrouwen daadwerkelijk kregen. Waar ik mij nu achteraf bezien toch voor zou moeten schamen. Niet omdat ik praktisch gezien mij er niets van heb aangetrokken in mijn eigen kleine kring.

Want met vier vrouwen om mij heen kreeg ik daar nauwelijks de kans voor. Hoewel erkend moet worden dat die verandering van positie en inzicht bij mij op kousevoeten en vaker ook door de nood gedwongen tot stand is gekomen. Waarmee ik, naar ik nu toch vaker merk, een voorsprong op nogal wat soortgenoten heb gekregen als ik tenminste alle verhalen en situaties die mijn oor passeren, goed beluister en interpreteer. Want dan blijkt dat er vaker, en zeker in de oudere leeftijdskategorieën, bijna geen verandering is opgetreden in de traditionele verdeling van de rolpatronen. Met een man die klust en het liefste over auto’s praat en de vrouw die kookt, poetst, zorgt en daarmee in feite alle praktische sores van het gezin op haar nek krijgt, terwijl haar echtgenoot bijkomt van zijn werk en lekker hobbiet in zijn schuur of smeerput. Zo komt het tenminst nog altijd geregeld in verhalen bij mij voorbij. Waardoor al die vrouwen die zo gretig en volmondig de vrouwenemancipatie belijden wat mij betreft en bij nader inzien toch het grootste gelijk aan hun zijde hebben gekregen, hoewel hun hoge toon daarbij mij mateloos blijft irriteren.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Het gelijk van de feministes

  1. sjoerd zegt:

    Toch proberen we er samen voor te zorgen dat alles een beetje gelijk wordt verdeeld. Dat heeft meer met eerlijkheid naar elkaar dan met emancipatie te maken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s