De droom van de Sjengen

Alleen de echte kenner van de Mestreechter Geis ( = geest) kan weten wat er zich gisteren op het Vrijthof heeft afgespeeld toen bekend werd gemaakt dat Maastricht niet de Culturele Hoofdstad van Europa in 2018 zou worden. Kaartenhuis, sneeuw voor de zon, plumpudding, zijn de associaties die in de buurt van de realiteit en de beleving van dat moment op die plaats komen, maar deze toch bij lange na niet afdekken. Omdat het zelfbeeld van de rechtgeaarde Maastrichtenaar die zich op dat tijdstip daar bevond, volledig in massief beton is gegoten, waar hij dan ook nog zelf voor zorg heeft gedragen. Zodat er wel veel moet gebeuren, wil het echt kantelen en voordat het met die zelfliefde en dat chauvinisme is gedaan. Daarvoor was de mededeling van de afwijzing van Maastricht per saldo dus toch van te weinig betekenis en bovendien altijd voor kritiek en discussie vatbaar. Wat dan ook prompt gebeurde zij het in die bekende relativerende en vreigelende zin waarmee de Maastrichtenaar zijn eigen grootsheid en superioriteit meteen aan alle aardse proporties weet te onttrekken. Want uiteraard was dit aanwijzingsbesluit een vergissing die alleen maar door Hollanders kan worden begaan.

Omdat zij niets van de verfijning en allure van de Mestreechter Geis begrijpen noch er echt kontakt mee kunnen hebben. Vanzelfsprekend dat een plattelandsgemeente als Leeuwarden dan veel meer aanspreekt dan de complexiteit en artisticiteit van een Bourgondische en internationaal georienteerde stad als Maastricht uiteraard is. Waarmee de kous gisteren op het Vrijthof af was en al die Sjengen, want dat is de eretitel van die Maastrichtenaren, zich weer in hun dagdagelijkse bezigheden stortten en zich overgaven aan het eten, de dans en de drank plus dat vertrouwde vreigelen. Om vervolgens de plas te doen waarna alles bleef, zoals het was in een wereld van wij tegen zij, van Maastrichtenaren tegen boeren, die hun culturele feestje in 2018 hadden gekregen, waarvoor de Zuidelijkste Nederlandse stad aan de Maas mogelijk te groot is gebleken als het al niet teveel formaat ervoor had. Wat zonder twijfel de redengeving zal zijn waarmee menige Sjeng zijn zoete droom over zijn bloedeigen stad gaande heeft weten te houden.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Limburg en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op De droom van de Sjengen

  1. Sjoerd zegt:

    Ik vind dat de jury een terechte keuze heeft gemaakt, die Maastrichter geis is nou net niet wat je moet hebben in Europa. Trouwens der Onno is geen Sjeng en dat zal hij ook nooit worden..

  2. Mack zegt:

    Vreigelen? En het zou mij een zorg zijn hoor, culturele hoofdstad. Als Eindhoven maar voetbalhoofdstad is, vind ik het prima. 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s