Beschaving in quarantaine

De Islamitische wereld is een kookpot aan het worden die voor mij met al mijn goede wil en flexibiliteit om langs de weg van de rede een spoor van begrip te realiseren, steeds lastiger te doorgronden is. Vooral omdat de uitersten en het fanatisme daarin zich steeds vaker zichtbaar maken en dat proces zich alleen maar lijkt uit te breiden. Niet dat het mij echt schrik aanjaagt, maar het verbaast mij wel in toenemende mate en gaat mijn verstand vooral bij alle excessen die zich meer en meer voordoen, verre te boven. Voorbeelden genoeg van alle buitensporigheden waarbij het geweld de boventoon voert. De Syrische burgeroorlog, het sektarisch geweld in Irak, de controverse tussen soennieten en sjiieten, de rebellie in Mali. Wat bij elkaar nog maar een topje van de ijsberg lijkt en zelfs in het niet zinkt bij wat er onder de noemer van zuiverheid in de Islamitische leer allemaal mogelijk is in Afghanistan en Pakistan, twee landen waar de beschaving en daarmee het respect voor de menselijke waardigheid op slot en tegelijk in quarantaine is gegaan getuige het volgende bericht:

Een Indiase schrijfster die bekend werd met haar dramatische relaas van haar leven onder de Talibaan is gisteren in het oosten van Afghanistan doodgeschoten. Sushmita Banerjee (49) werd door haar belagers uit haar huis gesleurd en vervolgens doorzeefd met kogels. Banerjee, wier boek ‘A Kabuliwala’s Bengali wife’ werd verfilmd als ‘Escape from Taliban’, was onlangs teruggekeerd naar Afghanistan om een film te maken over de positie van de Afghaanse vrouw. De politie zei de Talibaan te verdenken van de aanslag. Maar de Talibaan ontkennen elke betrokkenheid bij de moord. Banerjee belandde in 1989 in Afghanistan door haar huwelijk met een Afghaanse zakenman. Ze bekeerde zich tot de islam. Aanvankelijk dreef ze een kleine apotheek.

Toen de Talibaan in de loop van de negentiger jaren aan het bewind kwamen, dwongen ze haar die te sluiten. Omdat ze weigerde een burqa te dragen, kreeg ze zweepslagen. Daarop vluchtte ze naar Pakistan, maar de broers van haar man, die dit een schande voor de familie achten, wisten haar op te sporen en voerden haar terug naar Afghanistan. Na enige tijd wist ze te ontsnappen door een gat te maken in het lemen huis waar ze zat. Maar ditmaal werd ze onderschept door de Talibaan. Even leek het of de bebaarde fundamentalisten haar ter plaatse zouden executeren. In de ogen van veel Afghanen is het namelijk een misdaad om je echtgenoot te ontvluchten. Maar Banerjee wist haar belagers te overtuigen dat voor haar als Indiase vrouw andere normen golden, waarna ze haar ten slotte lieten vertrekken.”

En als je dan deze treurige geschiedenis leest en weet dat de Westerse landen zich momenteel haasten om hun handen van dit, noem het maar gerust, reservaat van achterlijkheid, af te trekken, dan heb ik toch het volste recht om daar met mijn pet niet meer bij te kunnen en in elk geval te vinden dat de vrouwen en meisjes daar op een kwalijke manier in de steek worden gelaten.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op Beschaving in quarantaine

  1. Mack zegt:

    Hele andere wereld en cultuur, ze mogen de vrijgelaten Samir A. wel goed in de gaten houden hier. Ik heb een Marokkaanse collega die stelselmatig ontkent dat de Taliban moslims zijn. Ik begrijp haar wel want haar geloof wordt dagelijks ernstig in diskrediet gebracht.

  2. Nanos zegt:

    In de steek laten? WAT denk je dat wij hieraan kunnen doen? We zijn daar volstrekt machteloos.
    Wat we wel kunnen doen is mensen uit die contreien die hier in Nederland hun heil zochten niet terugsturen onder het mom dat het er veilig is. Voor vrouwen en meisjes die in hun thuisland gedwongen verstopt moeten onder een boerka of achter de lemen muren is er geen veiligheid.

    • robschimmert zegt:

      Na zoveel jaren van militaire interventie en ondersteuning laat het Westen Afghanistan aan zijn lot over. Dat bedoel ik met in de steek laten. Omdat te verwachten is dat het lot van vrouwen en meisjes in dat hele kland bezegeld zal zijn, bij afwezigheid van enige bescherming.

  3. Harrie zegt:

    Hoe triest ook, het blijft een inlandse aangelegenheid omdat we het toch uiteindelijk maar voor een tijdje kunnen volhouden. Het is datgene voorkomen wat al honderd jaar steeds opnieuw de kop op blijft steken. Ook het naar Nederland halen van onrecht elders is geen optie.

  4. Sjoerd zegt:

    Toch heeft een westers regime daar wat door Nederlandse inbreng wordt gesteund ook niet mijn goedkeuring.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s