Tarwegras en zweetyoga

Een van de prettige bijkomstigheden van het einde van het zomerseizoen is wel dat de zaterdagedities van de kranten weer hun normale en lijvige omvang krijgen. Zo kunnen ze ook weer de normale bron van mijn weekendvermaak worden. Omdat er duidelijk aan af te zien en te lezen is dat alle mogelijke moeite moet worden gedaan om ze gevuld te krijgen. Met als zichtbaar gevolg een overvloed aan verhalen over mensen en hun zoektochten in het moderne leven. En ze zijn zo curieus en bijzonder niet of er is wel een plaatsje voor hun verhaal beschikbaar in die baaierd van papier, die de zaterdagkrant altijd is. Met meestal een portie zin en vooral onzin waar je je als liefhebber daarvan wekelijks de vingers bij af kunt likken. Want het is natuurlijk smullen geblazen als je als niets vermoedende en wetende lezer de kans krijgt om kennis te maken met Bikramyoga oftewel zweetyoga, wat van de beoefenaar vraagt om in anderhalf uur tijd in een temperatuur van veertig graden steeds dezelfde zesentwintig oefeningen te doen. Wat idealiter, omdat het zo goed en gezond zou zijn, toch drie keer per week gedaan zou moeten worden.

Een vorm van lifestyle, heet het, waarin health en chillen om het primaat strijden en de biologische winkel Albert Heijn allang heeft doen vergeten als gojibessen en chiazaden dagelijkse kost zijn geworden en tarwegras in poedervorm en biologische chips hoofdbestanddeel van de maaltijden vormen. Waarbij smaak totaal niet aan de orde is, maar het gevoel van gezond bezig te zijn des te meer. En natuurlijk nog het meest het idee van de eigen exclusiviteit en de kick om tegen een massaal lezend publiek “Kijk mij eens bezig zijn” te kunnen zeggen. Zonder dat het er verder toe doet of het om exotisch gedrag gaat of dat er een idioot aan het woord is geweest. Als het maar excentriek dan wel bovenmatig of buitensporig is. Zodat er ook niet vreemd van opgekeken moet worden als er eens een individu in die weekendkolommen wordt opgevoerd die bijvoorbeeld zijn eigen stront nog consumeert, omdat het zo gezond en milieuvriendelijk is, want de ultieme vorm van recycling genoemd kan worden. Dat moet immers kunnen in die zaterdagkranten die zo moeizaam grossieren in rariteiten en bijzonderheden om hun lezersschare vooral te gerieven. Ik kijk wat dat betreft langzamerhand nergens meer van op.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Media en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s