Spijtoptanten in Nederland

De wegen van mensen zijn soms ondoorgrondelijk, zoals diezelfde mensen ook vaak geneigd zijn om alsmaar in dezelfde fouten te vervallen. Deze twee waarheden zijn terug te vinden in de verhalen van de spijtoptanten welke ik gedurende mijn hele leven heb zien passeren. Waarin de tragiek van het misverstand en de valse hoop het meest prangend aanwezig waren met steeds die hoofdpersonen die frustratie en illusie in zich verenigden en met het zich daardoor herhalend vertrek en verlies en de volgende teleursteling als vast patroon in hun leven. Dat begon al in mijn jonge jaren toen ik een man die vijfendertig jaar in Culemborg had gewoond, op de datum van zijn pensionering de stoute schoenen zag aantrekken na een door hem weloverwogen genomen besluit om naar zijn geboortestad Rotterdam terug te keren, waar hij drie maanden later het leven liet. Domme pech of toch dat oorzakelijk verband met de bijna-wetmatigheid dat je oude bomen, maar ook mensen op hogere leeftijd niet meer uit hun vertrouwde omgeving moet weghalen. Slachtoffer dus van een tragische vergissing, waarvan je kunt veronderstellen dat dat een incident zou zijn. Tot je in Limburg woont en merkt dat er onder al die Limburgers die ooit hun provincie verlieten om werk elders in Nederland te vinden, ook vele spijtoptanten zijn die reikhalzend uitkijken naar het moment dat ze naar het Zuiden terug kunnen keren.

Omdat ze in het Westen, in de Randstad niet zouden kunnen aarden, is hun veelgehoord argument, dat zich bij hun terugkeer vaker tegen hen keert, als ze merken dat Limburg niet meer het Limburg van zoveel jaren her is en helemaal niet lijkt op het beeld dat zo domineert in hun verwachtingspatronen. Waardoor ze nog het meest met hun neus op het feit van hun eigen beperking worden gedrukt, namelijk hun besef dat het leven, de maatschappij, de ontwikkeling daarin, op elke plaats verder gaat en dat het zaak is zich daarnaar te voegen en erin mee te gaan. Wat nog wel het minst is begrepen door die vrouw die al ruim veertig jaar in Limburg woont en nog steeds geplaagd wordt door heimwee naar haar geboortestad Amsterdam. Met als gevolg al die jaren een gemankeerd sociaal leven plus een gefrustreerd individu dat weigerde in te zien dat de oorzaak van het probleem niet in de haar omringende gemeenschap lag, maar echt bij haar zelf gezocht moest worden. Bij gebreke van welk inzicht zij dus nu op hogere leeftijd terugkeert naar Amsterdam om ergens op een flat te gaan leven met de verwachting dat het geluk haar eindelijk gaat toelachen. Terwijl zij, al zover in haar leven, toch beter moest weten, namelijk dat wie eenmaal spijtoptant is, welhaast gedoemd is om dat de rest van zijn of haar leven te blijven.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s