Het Primark – effect

Er zijn van die ochtenden dat je in alle vroegte te veel treurigheid geoffreerd krijgt om die echt te kunnen verstouwen op je nuchtere maag. En dan gaat het niet over alle rampen en ongelukken waar de krant normaliter melding van maakt. Maar denk dan aan al die tristesse die tussen de regels door en zonder eigenlijk op te vallen opgediend wordt en waar je niet goed van wordt als je er echt op gaat letten. Dat deed ik vandaag dus voor die ene keer wel en ik heb het meteen geweten. Want voordat ik het goed en wel in de gaten had was ik volledig meegezogen in het zomp van onze welvaartsstaat en leek het of ik de rafelranden ervan aan de lijve kon voelen. Waarbij ik mij meteen gesteld wist voor de vraag of ik nou de enige was die dat moest overkomen, die dus die optelsom van treurigheid zag. Anders wist ik het niet te benoemen toen ik las over het hijgende enthousiasme dat zich over ons land aan het uitbreiden is onder de meisjes en vrouwen die geen cent te makke en dus weinig te besteden hebben maar er wel bij willen horen en goed uit willen zien en die niet kunnen wachten op de komst van de Primark – winkels die op hen het effect van een attractiepark zouden hebben.

Zo blij maken ze hun klanten zonder dat verder iemand zich afvraagt hoe zij zo spectaculair als prijsbreker kunnen fungeren, terwijl het voor de hand ligt dat dat over de ruggen gaat van al die arme sloebers in Bangladesh die het werken aan die in wezen troosteloze producten voor die paar centen vaker met hun leven moeten bekopen. Maar zo vreugdeloos zijn kennelijk de rollen op het wereldtoneel verdeeld, waar ook verder geen haan naar lijkt te kraaien omdat ieder zijn voordeel bij deze treurnis denkt te halen. Die stakker die voor die paar rupees en een dag keihard arbeid leveren weer wat te eten heeft, die jonge meid die voor die paar euro’s de illusie koopt dat ze erbij hoort en volgens de laatste mode gekleed is en die spaarder en investeerder die op zijn aandelen door middel van dividend zijn rendement scoort. Dat is het trieste beeld dat vanochtend bij mijn ontbijt voor mij opdoemde uit het bericht dat de Primark – keten in het gat springt dat de Bijenkorf met de sluiting van haar vijf filialen welbewust laat als ze zich nog meer richt op de vermogende en well-to-do klanten van all over the world. Omdat er blijkbaar verschil moet wezen als er wat te halen valt. En mag ik daar misschien toch treurig van worden?

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s