De korte broek

Wat is menselijk gedrag toch lastig in schema’s onder te brengen. Het barst van de ongerijmdheden als het al geen tegenstrijdigheden zijn. Gelukkig maar, ben je geneigd om te zeggen omdat het leven zo nog genoeg verrassingen biedt. Hoewel enige logica toch wel handig zou zijn en in ieder geval dan enig comfort bood. Maar zelfs als ik bij mijzelf te rade ga en mijn doen en laten door de jaren in ogenschouw neem, dan is daar toch niet altijd consistentie in te ontdekken. Ik ben ondanks alles en tot op zekere hoogte een raadsel voor mijzelf gebleven. Waarbij ik mij ermee troost dat het anderen waarschijnlijk niet veel anders vergaat als zij hun eigen gedrag net zo onder de loep nemen en vermoedelijk ook zullen schrikken van de onverklaarbaarheid die ze dan vaker tegen zullen komen. Want dat een mens een vat vol tegenstrijdigheden is, staat voor mij als een paal boven water en wordt maar al te duidelijk door dat enkele voorbeeld dat ik bij de hand heb en dat mij de schellen van de ogen deed vallen, hoewel er natuurlijk altijd een verklaring voor te vinden is. En uiteraard ook in dit enkele geval dat terug gaat naar mijn jonge jaren, naar de tijd dat ik tien, twaalf jaar oud was en mij veroordeeld wist tot het dragen van de korte broek in de zomer. Waarmee je leeftijd, je jeugd, je kind zijn toen getekend en gekenmerkt was. Je hoorde er nog niet bij, als je dat kledingstuk droeg.

Zo voelde het althans heel nadrukkelijk en was dus je lot en waren je ketens. Waarvan je je zo snel mogelijk wilde ontdoen door het dragen van een lange broek, al was dat nog maar in de vorm van een plusfour, die je nog wel die juniorstatus gaf in het speelveld van de volwassenen, maar het was in elk geval een begin en de belofte van de lange broek waarmee het echte leven begon. Hoe alles dus toch in zijn tegendeel kan verkeren, merk ik nu bijna zestig jaar later. Want niets verlokkelijker dan het dragen van die korte broek, dat heerlijk symbool van een vrijheidsgevoel, van je nog jong genoeg te weten. Met alleen die restrictie, want het verstand is toch steeds bij de hand, dat de onbeperkte dracht ervan onmogelijk is en eigenlijk heel nauw luistert naar de buitentemperatuur. Zodra die de 23 streepjes is gepasseerd, komt die korte broek, die bermuda, die gedistingeerde versie, uit de kast om je als senior toch nog een vleugje van je eigen jeugd en het gevoel daarvan terug te geven. Niet dat daarmee voldaan wordt aan een verlangen daarnaar. Zo wijs moet je immers wel zijn geworden. Maar vooral als uitdrukking van de ongerijmdheid die in het leven en in ons gedrag besloten ligt en zich laat zien in die tegenkeren die de neiging hebben om vicieuze cirkels te worden.

Advertentie

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s