Een vervlogen onderscheid

Het kost mij vaker de grootst mogelijke moeite om niet te verwijzen naar vroeger, als ik iets de spuigaten uit vind lopen in de wereld waarin ik nu leef. Meestal lukt mij dat wel als ik bedenk dat er meer kleuren zijn dan zwart en wit in de vergelijking die tussen het heden en verleden kan worden getrokken. Maar er zijn situaties en omstandigheden waarin de maat zo vol is geraakt dat geen nuance meer helpt en dat ongenoegen recht voor zijn raap geuit moet worden, waarbij een verwijzing naar vroeger tijden het gezochte beeld alleen maar helderder neerzet. Een duidelijk voorbeeld is wel het feit dat bij de moderne mens welhaast geen rem of respect meer lijkt te bestaan ten opzichte van andermans goed of publiek eigendom. Wat op de meest grove wijze tot uitdrukking komt in de dominante aanwezigheid van graffiti in de openbare ruimte op bijna iedere denkbare plaats. Op de trein, het trafohuisje, de abri, de tram, in tunnels, in stations en op alle mogelijke gebouwen. Elk blanco vlak, waar zich dat ook bevindt, kon door die eigenschap van dat blanco of onbeschreven zijn, wel de uitnodiging inhouden om er met de spuitbus op los te gaan. Waarbij het nog niet eens om het te verwezenlijken beeld of de te schrijven tekst lijkt te gaan. Als die leegte maar wordt opgevuld. Zoiets moet de onderliggende gedachte zijn bij die onverlaat die zo’n vlak tot zijn werkterrein rekent zonder zich nog af te vragen wat anderen daarvan vinden. Respectloos en zonder enige gedachte wordt zo alles onder handen genomen.

Niet ter verfraaiing, maar met als enige doel om een afdruk ergens achter te laten, om te laten zien dat men er is geweest. Waarbij het er verder totaal niet toe doet dat niemand erop zat te wachten. Wat slechts telt is dat men er was. Zo grof en onbeschoft is de eigen richting bij deze lieden geworden dat het alleen tegen de borst kan stuiten en de wereld er niet beter op maakt. Sterker nog, de neergang en het morele verval zoals zich dat op deze wijze aan ons laat zien, blijkt ook nog haar overtreffende trap te kennen, hoewel zich daar al het gebied van de zieke geest openbaart. Want daar kan gerust van gesproken worden als een monument dat op de Brunssumerheide is geplaatst ter nagedachtenis van de vijftien jaar geleden vermoorde Nicky Verstappen, maar niet met rust gelaten kan worden en nu inmiddels in zoveel jaar tijd voor de vijfde of zesde maal kompleet is besmeurd en toegetakeld. Waaruit alleen maar te konkluderen is dat het dus gewoon blijft doorgaan en de sociale controle ontbreekt omdat blijkbaar niemand zich nog verantwoordelijk voor zo’n object voelt. En dat is dus het grote verschil met vroeger, durf ik met stelligheid te beweren, toen je het wel uit je hoofd liet om met je tengels ergens aan te komen dat niet van jou was, maar de gemeenschap toebehoorde. Zodat het niet teveel gezegd is dat de wereld inderdaad anders is geworden en in dit opzicht op geen stukken na beter, met dat vervlogen onderscheid tussen mijn en dijn.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Een vervlogen onderscheid

  1. Margo zegt:

    Het is waar, werkelijk alles wordt ondergesmeerd en gekalkt, het ziet er niet uit. Steeds weer als wij ergens rijden en ik al die troep op geluidswallen, bruggen en viaducten aanschouw vraag ik mij af of daar nou niets tegen te beginnen is. Hebben we het maar gewoon geaccepteerd dat het kennelijk onuitroeibaar is? Ik denk dan dat die bussen verf maar eens flink duur moeten worden, en tevens dat er flinke straffen op gezet moeten worden. Graffiti is vandalisme, en daar wordt veel te slap tegen opgetreden, zoals tegen zoveel…. šŸ˜¦

  2. pjotr zegt:

    Het is mijns inziens een van de vele uitingen van het IK-tijdperk. IK wil mijn stempel erop zetten, IK ben belangrijk, IK durf dit en wat anderen ervan vinden kan MIJ niets schelen.
    Zoiets als de reuen, die overal hun plasje tegenaan doen om een soort eigen gebied te creƫren of in ieder geval te laten merken, dat ze er geweest zijn.

  3. math zegt:

    Ik vind het ook schandalig, Maar wat me ook verbaast, dat ik nog nooit iemand aan de gang heb gezien met een spuitbus. Doen die gasten dat bij nacht en ontij?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s