Weemoed in augustus

Op het moment dat de springbalsemien begint te bloeien, weet ik dat de tuin voor dit zomerseizoen haar beste tijd heeft gehad. Het licht is en valt anders, zo tegen de helft van de maand augustus, en de eerste gele blaadjes van de treurwilg vind ik al terug op mijn gazon. De kracht en de frisheid lijkt uit de meeste planten te vloeien, behalve dan bij die enkele laatbloeier die precies dat symbool is voor de periode waarin het hart van de zomer al minder slaat en de eerste tekenen van de naderende herfst zich laten zien. De wespen, bijen en libellen zoeken ongeremd hun weg, terwijl de kleuren overal zichtbaar veranderen. Het geschater van kinderen is van de lucht omdat hun vakanties verstreken zijn, terwijl het gekwetter van mussen, mezen en vinken ook wel verdwenen lijkt. Waarmee de stilte van augustus en tegelijk de melancholie zich daarmee meester van mij en ook mijn tuin maakt als het verloop van de seizoenen zich zo onvermijdelijk toont. Een wisseling die zich voltrekt en je daarmee overkomt en je vervult met de weemoed omdat alles dat enkele maanden terug hoop en perspectief vertegenwoordigde, verwaaide en vervloog.

Mijn tuin zoals ze was, is er niet meer en keert evenmin terug, of het moet zijn in een andere vorm op een andere tijd als de eerste zwaluw toch weer van achter de horizon blijkt te verschijnen. Dat is de sprank hoop waarmee de melancholie van augustus vaker is vermengd. Het idee, de wetenschap en zekerheid die er wel bestaat en die de seizoenen, de natuur en de tijd steeds blijven bieden. Waartegenover ik mij slechts kan wapenen met geduld en de illusie dat ik aan die gang die de natuur onvermijdelijk neemt, op mijn klein stukje aarde, in mijn tuin de richting kan geven die ik wil zonder dat ik mij moet voorstellen dat ik haar daar ook maar een beetje in mijn greep en macht krijg. Daar ben ik te klein en te nietig voor, dus tegelijk gedoemd om mij over te geven aan die wisseling van de seizoenen die mij overkomt en die zich, hoewel nog schuchter, dus al aandient ergens halverwege augustus, als de springbalsemien bloeit, en mij dan vervult met melancholie, die bij dat moment van het jaar schijnt te moeten horen, die weemoed van de achtste maand van het jaar, waar mijn tuin op dat moment zo treffend de afspiegeling van is.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Weemoed in augustus

  1. Sjoerd zegt:

    Gelukkig heeft de herfst ook haar fijne kanten…

  2. fairlytrue zegt:

    Ik begin pas gevoel van melancholie te krijgen tegen het einde van september. De nazomer heeft ook haar verstilde charme.

  3. math zegt:

    Poetisch proza.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s