Een boycot van Sotsji?

Een beetje veelomvattend sportevenement schijnt tegenwoordig niet meer aan een boycot te kunnen ontkomen. Al zeker niet aan de gedachte eraan of een voorstel daartoe. Er is altijd wel weer een pressiegroep, zo leert de geschiedenis van de afgelopen vijftig jaar, die zijn toevlucht tot dat strijdmiddel wil nemen. Met een hardnekkigheid, een hardleersheid die aan de uiterste domheid doet denken. Want als puntje bij paaltje kwam, is er eigenlijk nooit een serieuze boycot van de grond gekomen om een protest te laten opklinken of een politiek doel te bereiken. En als het dan toch een keer gebeurde, bleek het per saldo van een halfslachtigheid te zijn die alleen maar op de lachspieren kon werken. Zoals het geval was toen achtereenvolgens de Olympische Spelen van Moskou in 1980 en die van Los Angeles in 1984 getroffen werden door een weigering om deel te nemen van eerst de Westerse landen en daarna, vier jaar later dus, door eenzelfde aktie van het Oostblok, als staaltjes van pure Koude Oorlogsretoriek die geen zoden aan de dijk zetten, niets voorstelden en per slot van rekening gemiste kansen zijn gebleken. Waar eerder al een poging daartoe werd gedaan voorafgaand aan de Olympiade van 1968 in Mexico en de Wereldkampioenschappen Voetbal van 1978 in Argentinië en zoals nu zo’n boycot op de agenda van activisten prijkt die de Olympische Winterspelen van 2014 in het Russische Sotsji zou moeten treffen.

Het prestige-project van Poetin, die daarmee ten overstaan van de wereld goede sier wil maken, wat dan vooral verhinderd moet worden door een boycot die tot verplaatsing van die Spelen moet leiden. Niets meer en niets minder om zo Poetin de wind uit de zeilen van zijn politieke show te nemen. Ten aanzien waarvan de serieuze vraag gesteld mag worden of het enig effect sorteert dan wel ergens toe leidt. Niemand ter wereld zal toch de illusie hebben dat een cynische machtspoliticus als Poetin is, zich zal laten vermurwen of onder de indruk raakt van protesten tegen zijn mensenrechtenbeleid en homowetgeving. Als hij daar al de man niet naar is, dan is hij zeker niet het type bestuurder dat de oren laat hangen naar zulke vormen van verzet die hem in diskrediet beogen te brengen en hem zijn speeltje proberen af te nemen. Is dat al niet lastig te bedenken, het is bovendien helemaal naïef te veronderstellen, zeker na alle eerdere mislukkingen, dat zo’n boycot echt helpt. Hoogstens draagt de lancering van het idee op zich alsook het debat over de voors en tegens ervan, bij tot het groeiend inzicht in de problematiek waartegen te hoop gelopen zou moeten worden. En als dat het geval zou zijn, heet dat alleen maar pure winst. Voor de rest is het allemaal illusie dat slechts in het rijk der fabelen past dan wel in dromenland thuis hoort.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Sport en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Een boycot van Sotsji?

  1. Sjoerd zegt:

    Sport en politiek moet je los van elkaar laten. Ook china verandert…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s