Een pukkel als verzetsdaad

Op zoek naar mijn eerste daad van zichtbaar verzet, kan het haast niet anders dan dat ik in het jaar 1960 of daaromtrent uitkom. Ik was zestien jaar, dus had ik wel de leeftijd om zo nu en dan en structureel de kont tegen de krib te gooien. Alleen was dat toen donders lastig en makkelijker gezegd dan gedaan omdat de omgeving, de sfeer waar je toen in verkeerde, daar niet al te grif de ruimte voor bood. De kaarten waren nog altijd volgens de oude regels geschud met autoritaire gezagsverhoudingen alom tot gevolg die de eigenschap hadden om knellende banden voor jou als jongeling aan te leggen. Er was maar betrekkelijk weinig speelruimte, zeker op mijn Utrechtse middelbare school, waar de traditie, gestrengheid, stijl en klassieke cultuur ingebakken waren in de dagdagelijkse omgangsvormen waardoor je wel heel stevig in je schoenen moest staan om desondanks je eigen gang te gaan en je van dat hele circus weinig aan te trekken. Tegen die achtergrond was mijn keuze voor een onorthodoxe schooltas een staaltje dat voor mijn gevoel toen van flinkheid getuigde, hoewel dat ook weer in zijn perspectief geplaatst moest worden omdat ik daarin uiteraard niet de enige was.

Zo’n koploper en held was ik namelijk ook weer niet. Maar een afwijking van het gangbare en gevestigde pad vond ik wel lekker en trok mij wel zo dat ik mijn senioriteit – wat dat toen ook verder mocht voorstellen – maar al te graag bewees door voortaan met een blauwe luchtmachttas door het schoolleven te gaan. Met zo’n typische pukkel, die wel opeens gangbaar werd bij vele scholieren. Waarmee je dus toch een statement maakte in zo’n omgeving, was mijn gevoel dat natuurlijk helemaal dat persoonlijk cachet kreeg omdat die tas dat billboard werd waarop je je smaken en voorkeuren expliciet maakte, dwars tegen de hoofdstroom in van klassieke muziek zoals die gepropageerd werd op mijn middelbare school. Waar al het andere not done was en daarmee des te aantrekkelijker werd om het dan als jouw favoriete muziek op jouw pukkel vast te leggen. Dat was rebellie van het jaar 1960, de typische contramine van toen. Mijn eerste daad van verzet, waarvan ik niet meer weet noch begrijp dat mijn ouders mij daarmee mijn gang lieten gaan. Of was dit bij hen het eerste barstje dat in hun trouw aan het gezag begon op te treden?

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Herinneringen en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

7 reacties op Een pukkel als verzetsdaad

  1. Margo zegt:

    Ja, de pukkel! Ik had er ook een, al was de mijne dacht ik groen. En ja, je kalkte er van alles op. Wat men tegenwoordig op de eigen huid pleegt te inkten. Wat was het eigenlijk een nare autoritair tijd. Als jong mens had je niets in te brengen, en ik raakte daardoor nog meer in de contramine dan ik eigenlijk al was. Stelletje fossielen van leraren die ons probeerden onder de duim te houden, dat was het belangrijkst, ieder initiatief in de kiem smoren. Bah, ben blij dat die tijd voorbij is!

  2. Sjoerd zegt:

    Haha, die van mij was een grote kliederpukkel, te pas en te onpas werd er wat op geschreven. Handig was in ieder geval de draagband.

  3. Mack zegt:

    Ik had er ook een. Daar kopieerde ik bandnamen op die ik bij een vriendje zag. Dus Yes en AC/DC stonden erop, en ik had geen idee. Maar ook Elvis, PSV en Fiat, die kwamen uit mijn koker. AC/DC vind ik nu trouwens wel goed.

  4. Nanos zegt:

    Het waren legertassen. Ik had er ook een, maar die kon niet mee naar school. Bij mij op school waren ze verboden, een keurige leren tas was verplicht. We mochten ook maar één soort schoolagenda hebben, die van de school, zonder plaatjes of foto’s en die plaatjes en foto’s mocht je er ook niet zelf in aanbrengen.

    • Margo zegt:

      Zat je bij de nonnen op school? Bij ons mochten we naar mijn idee niet veel, maar tassen en agenda’s daar hadden de fossielen niets over te zeggen. Toen had je alleen nog Ryam agenda’s, één type, en die stond vooral vol met briefjes over en weer met m’n vriendinnen. Over wat we gingen doen, jongens en over die vreselijke leraren. Goed dat ze het niet lazen!

      • Mack zegt:

        Bij ons mocht dat ook niet hoor. Die pukkel was op de lagere school. Leren boekentas was verplicht op de middelbare. Maar die kalkte je ook vol. Agenda’s waren vrij, maar je mocht hem niet volplakken met allerlei plaatjes zodat hij drie keer zo dik werd.

        • robschimmert zegt:

          Als ik dit allemaal zo lees, dan zou ik waarachtig nog gaan denken dat mijn middelbare school, waar in die late vijftiger en begin zestiger jaren tucht toch echt met hoofdletters werd geschreven, althans voor mijn gevoel, een oord van vrijheid en blijheid was waar zo maar nog ruimte voor dat rebelse jonge individu was.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s