Spelen met Olympisch vuur

In de pikorde van Olympische sporten is de laatste jaren zo een omwenteling aan het optreden dat daar ook langzamerhand alle zekerheden aan het verdwijnen zijn. De relatie met de Olympiade zoals die bij de oude Grieken bedreven werd en welke ook door Pierre de Coubertin bedoeld moet zijn toen hij ze in 1896 weer deed herleven, is volledig verwaterd. Want in het hedendaagse scala van Olympische sporten en ook van de respektievelijke disciplines daarin is nauwelijks nog enig verband daarmee te ontdekken. Principes lijken niet meer te tellen, hoogstens nog de belangstelling die bij de jeugd opgeroepen moet worden omdat daarin de garantie verweven lijkt voor het aantrekken van voldoende sponsorgelden om de hedendaagse Spelen nog te kunnen bekostigen. Maar dat het daardoor een ratjetoe aan het worden is, staat als een paal boven water. Want zouden de oude Grieken ooit getennist of getafeltennist hebben of een flauw idee hebben gehad van honkbal? Waarmee maar een paar opvallende voorbeelden zijn genoemd, die zelfs overtroffen worden door het veelvoud aan varianten die er zijn bedacht om de Olympische Winterspelen aantrekkelijk te houden. Met als gevolg dat er plotseling sporten of onderdelen daarvan op de Olympische agenda verschijnen waarvan ik nog niet eens het bestaan kende, maar welke kennelijk de aandacht verdienen omdat belangen van een sponsor als Red Bull daar dringend om vragen.

Dezelfde waanzin van reeksen onbekende of verzonnen sporten doet zich dus ook steeds meer voor tijdens de Olympische Zomerspelen, waar we evenzo in toenemende mate verrast worden door alle mogelijke door sponsoren aangewakkerde disciplines en sportonderdelen. Zoveel dat ik het niet meer kan bijhouden en de tel bijkans ben kwijtgeraakt. BMX, triatlon, mountainbike, wildwatervaren, duiken van de 27 meter – plank, 25 kilometer zwemmen in het open water en nog veel meer van die fantasieën en verzinsels welke bedacht zijn om de mogelijke verveling van het verwende 21e eeuwse publiek voor te blijven. Met de meest bizarre uitwassen tot gevolg die zeker niets meer te maken hebben met de bron van de Olympische Spelen, dus noch met de oude Grieken of met het idee van Pierre de Coubertin. Met als enig en uiteindelijk resultaat dat die hele Olympiade met het vorderen van de tijd meer en meer gelijkenis begint te vertonen met een circus, een arena waarin gladiatoren geacht worden hun kunsten, met een groeiend gevaar voor eigen leven, te vertonen voor een publiek dat hoog nodig moet worden vermaakt. Waarbij het dus verder niet dondert hoe, maar in ieder geval vast staat dat er zo wel met Olympisch vuur en het bijbehorend ideaal wordt gespeeld.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Sport en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Spelen met Olympisch vuur

  1. Emigrant zegt:

    En dat terwijl de oer-sport worstelen er misschien uit wordt gegooid.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s