Leven voor de dood

Dat aan leven eens onvermijdelijk een einde komt, is een waarheid en een werkelijkheid die voor bepaalde mensen zo moeilijk te behappen en te verteren is dat dit tot allerlei buitensporig en merkwaardig gedrag bij hen leidt. Met als meest in het oog springende uitingsvorm die driftig volgehouden poging om er vooral aan te ontsnappen en er zeker niet mee gekonfronteerd te worden. Dat begint uiteraard met de simpele konstatering die uit hun mond meestal te horen is dat dood gewoon dood is, waarna zij overgaan tot de orde van de dag. Wat geen gevoelsarmoede genoemd kan worden, maar meer weg heeft van pure angst om met de dood in aanraking te komen. Zodat het evenzeer voor de hand ligt dat deze mensen elk kontakt zullen mijden met familie, vrienden of verwanten van een overledene, omdat dat ze voor de noodzaak plaatst om over de dode en de dood als zodanig te praten en deze daarmee ook recht in de ogen te kijken. Alsof je erdoor besmet kunt raken, zo hevig is die huiver om direkt na een overlijden zulke stappen in die richting te maken. Liever bleven zij weg of lieten ze helemaal niets van zich horen.

Wat dan ook vaker gebeurt en aldus uitgroeit tot een soort van bezweringsritueel. In de vorm van het ontkennen van de dood of de dode, van het verzwijgen ervan, Waarmee men de kans, de mogelijkheid, het bestaan ervan in feite denkt te hebben uitgesloten, terwijl er zo in feite slechts voor de vuist weg wordt geleefd, dus op een wijze dat de dood wel als een dief in de nacht moet komen, men zich slechts daardoor overvallen kan voelen en dus geen enkele raad ermee weet noch kans ziet om ermee om te gaan. Terwijl het wel degelijk deel uitmaakt van het leven, namelijk er een punt achter zet. Wat iedereen overkomt. Zodat de ontkenning ervan vruchteloos en tegelijk dom is, omdat juist het besef van de aanwezigheid ervan, van het bestaan van dat zwaard van Damocles, het leven verrijkt en des te meer de moeite waard maakt. Dat wordt door deze mensen in hun waan en ijdele hoop vergeten. Waarmee ze zichzelf ernstig tekort doen. En gebrek aan inzicht en ook dat tekort aan lef tonen, dat gerust dom, bekrompen en armoedig genoemd mag worden, zeker als ze hun leven al grotendeels gesleten hebben.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Mensen, mensen... en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s