De les van de Spoorbios

Jong geleerd, oud gedaan. Voorbeelden genoeg bij de hand om de toepasselijkheid van dit gezegde voor mijn leven en nog meer mijn huidige leefwijze aan te tonen. Want als ik op enig moment de kunst van het doden van de tijd onder de knie heb gekregen, dan is dat wel gedurende de jaren dat ik op de middelbare school in Utrecht zat. Dat betekende namelijk dat ik zes dagen per week van Culemborg naar Utrecht en terug moest reizen. In een tijd dat er nog niet zo’n dicht bezette treindienstregeling was. Je moest het met die ene stoptrein in het uur doen die ook nog eens op een dusdanig tijdstip vertrok dat je daardoor maximale wachttijden had op Utrecht Centraal Station. Dat betekende dat je daar dagelijks bijna een uur in ledigheid moest zien om te krijgen. Wat nogal wat van je verbeeldingskracht en geduld vroeg. En dat in een stationsomgeving waar het in die jaren bepaald niet pleegde te swingen. Je had er een stationsrestauratie 2e klas, waar de morsigheid, de verveling en de tijd die maar niet op wilde schieten, de sfeer bepaalden, dus slechts uitnodigden om in glazige verten te kijken zonder daar verder iets te zien. De 216stationshal met het roemruchte beeld in het hart ervan, was een pleisterplaats voor het uitwisselen van wijsheden met eveneens wachtende medescholieren, waardoor ik daar ook uitvoerig mijn sexuele voorlichting mocht ontvangen. Omdat dat zo ging in die tijd.

En minstens één keer per week maakte ik al die jaren dat ik per trein naar school in Utrecht ging, mijn opwachting in de Spoorbios. Een tot bioscoop omgebouwde treinwagon die gesitueerd was aan de oostkant van het eerste perron, direkt bij de hoofduitgang. In mat geel en donkerblauw geschilderd was dat meestal op vrijdagen mijn onderkomen om de tijd door te komen tot het vertrek van mijn trein om 14.07 uur op het derde perron. Want op die dagen werd een nieuw programma getoond, met een nieuw Polygoon-weekjournaal dat opgeluisterd werd met de krachtige stem van Philip Bloemendaal, met daarna als vaste prik een tekenfilm rond de figuur van Woody Woodpecker. Waar ik bij elkaar een half uur zoet mee was, voor de prijs van een kwartje, waarbij ik mijzelf van mijn zakgeld tracteerde op een Mars van twintig cent. Waar je niet lol mee kon hebben vraag je je nu in opperste verbazing af. Hoewel die afleiding, als je die tenminste zo mocht noemen, uiteindelijk toch beter was dan niks, dat dan bestond uit het wachten op zo’n ellendige bank en in de tocht met de blik op oneindig. Is dat dus zesmaal per week het enige alternatief, dan leer je de tijd met veel verve en fantasie doden. Waar ik dus altijd plezier van heb gehad, zoveel zelfs dat ik het nu een verworvenheid vind om stil te zitten en niets te doen, om mij met hart en ziel ook eens gewoon te vervelen. Dat heeft bijvoorbeeld die Spoorbios in Utrecht mij mooi geleerd.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Herinneringen en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op De les van de Spoorbios

  1. Sjoerd zegt:

    Die spoorbios kon ik nog niet, of is eerder weggehaald dan dat ik daar kwam.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s