Een idee van wandelen

Er zijn weinig aangenamer bezigheden te noemen dan het wandelen. Je hebt de tijd aan jezelf. Je kunt onbevangen genieten van de omgeving waarin je verblijft. Het geeft rust en vierdaagse-fileshet maakt je hoofd vrij. Vandaar dat ik de nodige kilometers op die manier heb afgelegd, in stilte en met zijn tweetjes. Omdat dat wat mij betreft toch de basisvoorwaarden zijn om tijdens het wandelen aan je trekken te komen. Logisch dus dat ik nooit aangetroffen zal worden op de inschrijflijst van een georganiseerde wandeltocht. Een, twee keer heb ik die fout begaan. Want zo wil ik die verkeerde inschatting van mij gerust noemen om daaraan wel deel te nemen zonder dat ik mij gerealiseerd had dat je dan de gerede kans liep om in een gezelschap terecht te komen waarvan enkele leden de mond nog geen minuut konden houden, aan wie dus de rust en de stilte voor geen moment was besteed en die daarmee het door mij verwachte plezier volledig vergalden. Aan de andere kant had ik ook moeten beseffen dat er voldoende mensen zijn die zo’n gelegenheid met beide handen aangrijpen om sociaal te kunnen funktioneren, om onder mensen te komen.

Logisch dat zo’n behoefte zich maar lastig laat verenigen met datgene dat ik in essentie in het wandelen zoek. Zoals het even voor de hand ligt dat ik als wandelliefhebber op mijn NIJMEGEN-VIERDAAGSE-STARTmanier dus helemaal niets verloren heb op zo’n Nijmeegse Vierdaagse die in zijn massaliteit en uitbundigheid en haar haast carnavaleske sfeer natuurlijk alle recht van bestaan heeft. Wie ben ik om dat te ontkennen? Alleen zie ik het verband niet met het wandelen zoals dat naar mijn idee gedaan zou moeten worden. Ik moet er niet aan denken dat ik mij zo, opgenomen in en gedragen door die mensenmassa’s, zou moeten verplaatsen. Maar ja, ik ben duidelijk ik en nadrukkelijk anders dan die 40.000 die in en van die gezamenlijkheid zichtbaar uit hun dak gaan, het van gekkigheid op een gillen zetten of zich op een malle manier uitdossen en dat onder het mom van vier dagen wandelen en natuurlijk met dank aan de aanwezige televisie-camera’s. Alleen weet ik niet wat dat, hoewel het dezelfde naam draagt, met mijn idee van die bezigheid heeft te maken.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Een idee van wandelen

  1. Sjoerd zegt:

    Ik heb mij ooit eens laten verleiden door een weddenschap om een aantal maal de Kennedymars te lopen in sittard. Voor de rest loop ook ik alleen of met mijn vrouw.

  2. Ximaar zegt:

    Ik moet er niet aan denken en ben wat dat betreft een pure einzelganger. Wandelen doe ik een paar keer per week circa 6km per rondje. Onderwerg bedenk ik waar het naartoe gaat. Hier in de stad en het park is uitstekend te wandelen. Veel beter dan in het lintdorp waar ik eerder woonde.

    Met fietsen (wat ik minstens zo lief doe) is het niet veel anders. Ik kom dan wel stukken verder met gemiddeld 60 km per rondje. Als ik ergens uitrust op een bankje vind ik het leuk om met wildvreemden te praten, maar onderweg heb ik daar geen behoefte aan conversaties. Soms combineer ik het door 15km naar de duinen te fietsen, daar 4 kilometer te wandelen en dan weer 15km op de fiets naar huis.

    Ik ben dus duidelijk geen meeloper. 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s