De trui van Janssen

Of het bij anderen ook het geval is, weet ik niet. Ik heb er zelfs niet het flauwste idee van of die kringlopen, die cirkels die ik vaker in mijn leven heb gezien en nog wel eens voor willen komen, niet alleen aan mij voorbehouden zijn. Zo´n geschiedenis die zich opeens blijkt te herhalen of in een andere vorm opduikt. Waardoor je gaat twijfelen aan het bestaan van het toeval bij die vaker voorkomende regelmaat en die naar het lijkt niet zo toevallige samenlopen van verschillende omstandigheden. Soms is het een kwestie van het openen van een luikje van je geheugen of het zoeken naar een inkijk in het verleden om een keten van associaties in beweging te krijgen en van het een het ander te laten komen om die kringlopen te doen ontstaan, die zo maar de hoek – en ankerpunten van je bestaan blijken te vormen. Waardoor ik nu denk dat het haast geen toevallige samenloop van omstandigheden kan zijn die mij uiteindelijk in Zuid – Limburg bracht. Voordat dat in 1975 zijn beslag kreeg langs een weg die je niet bedacht had kunnen hebben, was ik daar al diverse malen geweest. Wat op mij een onuitwisbare indruk moet hebben gemaakt en, vermoed ik, in feite de kiem zal hebben gelegd voor mijn latere jaren hier in het Zuiden. Zo kreeg ik het bijvoorbeeld verzonnen om met mijn toenmalige lief in juli 1968 een week in Maastricht door te brengen. Wat mij daartoe bewogen heeft, zou ik niet meer weten, maar ik veronderstel dat het de magie die die stad toen al bezat, is geweest waar een grote verlokking van uitging.

Ze lag ver weg, was half en half buitenlands en had die reputatie van aantrekkelijkheid die met Amsterdam kon wedijveren. En omdat het daarmee een goede tweede stad was, werd het een bezoek waard bevonden. Zo moet het ongeveer zijn gegaan. Welke herinnering deze week tot leven werd geroepen doordat ik ergens de vraag gesteld hoorde worden of ik nog wist waar ik was toen Jan Janssen de Tour won. Welnu, dat mocht ik dus beleven op het Maastrichtse Vrijthof op een warme zondagmiddag in juli 1968, te midden van een opgewonden en deinende massa. Wat voor mij een nieuwe ervaring was, die ik daarom nooit zou vergeten en welke ik mij vijfenveertig jaar later nog levendig herinner. Zoals ik met evenveel plezier terugdenk aan dat zomerfeest dat toen ook in hartje Maastricht werd gehouden, Petit Paris, waarin wij ons totaal onderdompelden, omdat wij zoiets ook nog nooit hadden meegemaakt. En waar kwam deze bijna gelijktijdige associatie vandaan? Dat kwam door een bericht dat ik op dezelfde dag dat die vraag over de gele trui van Jan Janssen gesteld werd, las en dat ging over de viering van de Franse nationale feestdag in Maastricht, waaraan voor de eerste keer aandacht werd besteed en welke bedoeld was om een oude traditie in ere te herstellen, die van Petit Paris, dat in de zestiger jaren werd gevierd. En dat bracht alles samen en deed bij mij die gedachte ontstaan over die cirkels in het leven waarin alles terugkomt, omdat ze er kennelijk zijn en nauwelijks door het toeval beheerst lijken te worden.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Herinneringen en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op De trui van Janssen

  1. sjoerd zegt:

    Dat waren nog echte kerels in die tijd… Gerben Karsten vond ik ook een goede renner.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s