Amour

Ten lange leste is het er toch van gekomen dat wij de veelgeprezen en nog meer gelauwerde film ‘Amour‘ van Michael Haneke ook hebben gezien. Over het verhaal, het gegeven van de film hoeft niet veel meer verteld te worden omdat dat al zo vaak breed uitgemeten is dat ik daarover maar het zwijgen er toe doe. Wat me wel meer ruimte geeft voor mijn feitelijk oordeel over ‘Amour’, dat de kijker al gemakkelijk meeneemt in de vertelling door het geweldige acteren van de twee hoofdrolspelers, Jean – Louis Trintignant en Emmanuelle Riva, die daarmee zeker een belangrijke bijdrage hebben geleverd aan de oogst aan prijzen die de film binnenhaalde. En die die film trouwens wel moest binnenhalen door zo’n confronterend gegeven als de wijze waarop partners op hoge amourleeftijd omgaan met het naderend einde van een van beiden, als Leitmotiv van het scenario te gebruiken. Dan wijk je af en spring je meteen in het oog en hoeft er in feite nog alleen maar goed geacteerd, geregisseerd en gemonteerd te worden om lof, roem en applaus te oogsten. Zoals dan ook in al zijn voorspelbaarheid gebeurde.

Met daarbovenop het open einde dat de toeschouwers de gelegenheid biedt om zelf een eind aan het verhaal te verzinnen en de regisseur aldus de mogelijkheid verschaft om zich van dat slot wel heel eenvoudig af te maken, met de voor de hand liggende zekerheid dat dat dan de artistieke bekroning van zo’n rolprent heet en haar tegelijk dat zo verlangde cachet van artisticiteit geeft. Aldus wikkelde ‘Amour’ zich voor onze ogen af en voldeed het in feite geheel aan het verwachtingspatroon dat zich bij ons had opgebouwd na alle recensies en vooral na wat wij er via via al over hadden horen zeggen. Zodat wij inderdaad twee uur naar een mooie film hebben zitten kijken, maar ook echt niet meer dan dat. Geen vragen, geen opwinding, geen emoties. In feite alleen maar herkenning en dat voortdurende gevoel van ja, dat zal wel. Waarmee de film per slot van rekening geen enkele verrassing meer voor ons in petto had en daarmee tot op zekere hoogte een anti-climax werd na al het goeds dat ons daarover tevoren had bereikt.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Kunst en cultuur en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s