De weg naar Altembrouck

altembrrouc_2_447x337Het is heus geen verhaal op het randje, maar situeer het wel in niemandsland, in the middle of nowhere, ergens op de grens van het zijn en niet geweest zijn. Wat dan meteen staat voor de verwondering die zich van mij meester maakte toen ik Altembrouck voor mij zag liggen en het van dichtbij mocht leren kennen. Het kon niet waar zijn dat het daar lag, terwijl het er wel degelijk was en bepaald niet als een fata morgana, als een luchtspiegeling. Hoe het daar terecht is gekomen, is voor de 21e eeuwse mens in mij een levensgroot raadsel, hoewel de romanticus, die zijn best doet om bij mij zijn plekje te houden, daar natuurlijk wel een antwoord op heeft met zijn kontakt met en zijn voorliefde voor de tijd van 150 jaar terug toen dat Engels aandoende landhuis zonder twijfel gebouwd moet zijn. In een tijd dat grenzen grenzen waren en Nederland en België twee werelden vertegenwoordigden die met gemak naast elkaar konden bestaan en dat ook uitdrukkelijk wilden. Waardoor je als Zuid – Limburger op die plek, net over de grens, op nog geen twee kilometer verwijderd van Noorbeek en Mheer, allereerst niets te zoeken had en bovendien verre van welkom was. Zo moet het ongeveer in die tijd zijn geweest. Welk beeld des te gemakkelijker af te lezen is uit de toestand zoals die hier nog altijd heerst, omdat de tijd er nagenoeg stil lijkt te hebben gestaan en je dus die stap terug in de tijd maakt.

Want daar kan gerust van gesproken worden als er nog altijd alleen maar karresporen zijn en een enkel voetpad die de grensoversteek in deze omgeving mogelijk maken. Zoals het landhuis nog altijd langs een enkele weg te bereiken is, welke noch geasfalteerd noch verhard is, maar over een hele kilometer bezaaid is met kuilen, kiezel en zwerfkeien. Een laagdrempelig entree is het nauwelijks te noemen, wat des te meer verbaast omdat Altembrouck zich steeds nadrukkelijker afficheert als een eersteklas hotelaccomodatie met een puntgaaf restaurant, waar biologisch en op hoog niveau gekookt wordt. Het zal allemaal best zo zijn. Maar om van het goede leven te genieten dat daar geboden wordt, moet je wel heel wat doen. Er zijn daarvoor nogal wat drempels te overwinnen, zeker als je uit Nederland komt. Een korte, rechtstreekse weg bestaat er niet. Hoogstens die omweg via het Belgische ’s Gravenvoeren, die ook nog eens gaat over enigszins gebaande wegen en via kilometers strekkende eenzaamheid uiteindelijk leidt naar een stiltegebied waar een enkel geluid een welkome afleiding en afwisseling vormt. Kortom, je moet er echt van houden en het voor een lang weekeind verzonnen kunnen krijgen. Hoewel ik mij daarnaast maar al te goed kan voorstellen dat de mensen die daar werken, soms wel eens naar een file zullen verlangen. Zo vliegt de eenzaamheid je daar aan en grijpt de stilte je haast bij de strot op die plek die bijna omkomt in haar eigen schoonheid.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Limburg en getagged met , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op De weg naar Altembrouck

  1. Sjoerd zegt:

    Ik hou wel van die eenzaamheid. Mij kun je midden in de nacht in een bos loslaten…

  2. lia huissen zegt:

    altembrouck zoals beschreven in bovenstaand artikel lijkt mij heerlijk. zwerven over de paden ,al mijn zintuigen op scherp…. en eenzaamheid?¿ Hoe me eenzaam voelen met zoveel moois om me heen? Ik kan niet wacbten om dit avontuur aan tegaan!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s