Een lange zit

Deze dagen verkeert de rechtgeaarde wielerliefhebber in een spagaat. Ik heb tenminste wel dat voortdurende gevoel waarin de twijfel overheerst omdat ik niet weet of ik nu wel of niet de integrale tv – uitzending van de Tour – etappe moet bekijken. Want hoewel de koers meer dan fraai in beeld wordt gebracht met onder andere de verrukkelijke plaatjes van het Franse land, heeft het er toch veel van weg dat vaker drie, vier uur lang sport op het niveau van stilstaand water dan wel groeiend gras wordt vertoond, dus zonder dat er ook maar een beweging of strijd of spanning zichtbaar is. Zo voorspelbaar is het wedstrijdverloop, zo saai bijna dat het kijken ernaar alleen maar de verveling in extremis bevordert. De ware wielerinsider kan het verloop van elke etappe vooraf haast intekenen. Zoals die vlakke etappe waarvan al bij de start te voorzien is dat van meet af aan een man of vijf, zes een voorsprong wordt gegund welke ze tot circa tien, vijftien kilometer voor de finish mogen behouden om daar dan ingehaald te worden, waarna de ploegen hun sprinters langzamerhand in stelling brengen om de etappe via een massale aankomst in hun voordeel te beslechten.

Een bergetappe heeft weer een ander, maar even vaststaand profiel dat erin bestaat dat de ploeg met de grootste kanshebber in zijn gelederen in een zo hoog tempo tegen de respektievelijke cols oprijdt dat het voor de concurrentie nagenoeg onmogelijk wordt om door middel van een tempoversnelling aan de greep van die dominante equipe te ontkomen. Waarna de beslissing op de laatste berg valt, circa vijf kilometer voor de top, als die kanshebber daar zijn duivels ontbindt om voor de overwinning te gaan en een voorsprong in het algemeen klassement te veroveren. Ook dit is langzamerhand het sjabloon geworden volgens welke bergetappes zich plegen te ontwikkelen. Spektakel is er dan ook nauwelijks nog te verwachten. Waardoor het kijken meer een wachten op geworden is dan dat je als liefhebber urenlang aan je stoel gekluisterd bent door wielersport op het hoogste niveau met demarrages aan de lopende band. Niets meer van dat al nu een hele ronde van Frankrijk beheerst lijkt te worden door die vaste patronen in het wedstrijdverloop, welke voor een slaapverwekkende vertoning zorgen, met daarbij als Klaas Vaak en Mr. Sandman de heren Dijkstra en Ducrot die met hun praatjes en gebabbel de kijker helemaal zand in de ogen strooien. Wie zit daar als wielerfanaat nou nog echt op te wachten?

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Een lange zit

  1. Margo zegt:

    Maar dat is dat wielrennen toch altijd Rob, sport op het niveau van stilstaand water? Groeiend gras is ook een mooie vergelijking. Alleen als ze bij de finish komen zie je iets gebeuren. Of als de hele meute over elkaar heen buitelt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s