Een ode aan Dijsselbloem

De lezer is gewaarschuwd. Dit zou zo maar een lofzang kunnen worden op een man die mij aanvankelijk met de grootst mogelijke skepsis vervulde, maar die mij met de dag aangenamer begint te verrassen en die zich in een half jaar heeft voorzien van een profiel van deskundigheid dat zich ontwikkelt naar autoriteit. Want hij lijkt alsmaar gezaghebbender te worden, die zoon van een onderwijzer die dat imago ook met zich meedraagt en uitstraalt en er ook niet vanaf schijnt te willen en te kunnen komen. Omdat hij in de korte tijd dat hij in functie is, al bewezen heeft het beter te weten dan anderen dan wel de vaardigheid en het inzicht te bezitten om het gelijk aan zijn zijde te krijgen, met zijn rol in de Cyprus – kwestie als sprekend en lichtend voorbeeld. Over wie anders zou het gaan dan over Jeroen Dijsselbloem die in nog geen jaar tijd van betrekkelijke anonymus binnen de Partij van de Arbeid, van de man die in de schaduw van anderen pleegde te opereren, uitgroeide tot een kroonjuweel van zijn eigen partij en steunpilaar werd van het 266px-Jeroen_Dijsselbloem_2013-1tweede kabinet – Rutte. Waarmee hij in no time de rollen omdraaide en momenteel druk doende is om zowel zijn politieke boegbeeld Diederik Samsom als zijn politieke baas Rutte in zijn schaduw te stellen. Waarvoor hij niets anders in het geding brengt dan zijn gedegenheid, die in alle opzichten zijn keurmerk lijkt te zijn.

Zowel qua kennis als gezien zijn communicatieve eigenschappen, waarin de one-liners ontbreken en nooit door hem voor de Bühne wordt geopereerd. Slechts de inhoud blijkt bij hem te tellen, wat hem dan wel niet die spannende en sprankelende tv-persoonlijkheid maakt met die vlotte babbel, maar meer toont als de man die een serieus verhaal heeft waar nu eens niet bij te lachen valt, maar dat wel vaak bij de kern der dingen en bij de waarheid uitkomt. En misschien is dat nu net datgene waar men in deze crisistijd precies behoefte aan heeft. Aan helderheid, aan zaken die echt bij de naam genoemd worden, aan een man die daar aan doet en er niet voor terugschrikt en zo dus helderheid en zekerheid verschaft. Daar staat deze huidige minister van Financiën, Jeroen Dijsselbloem, alleszins voor en wel zodanig dat hij zijn voorganger, de Jager, heel snel heeft doen vergeten, en zozeer dat Diederik Samsom zich ook best zorgen kan maken, omdat het er veel van weg heeft dat Dijsselbloem zo’n zwaargewicht wordt dat deze wel eens onder de duiven van zijn politiek leiderschap binnen de PvdA kon gaan schieten. Wat waarschijnlijk toch een brug te ver en te veel naar rechts is, voor hem en voor zijn partij.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Politiek en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Een ode aan Dijsselbloem

  1. Mack zegt:

    De Jager vergeten we niet zomaar hoor. Dat was toch degene die een hoop mensen met foute plannen tot inkeer heeft gebracht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s