Het taboe op stilte

Het gezegde dat de dominee voorbij gaat, begint in de vergetelheid te raken. Een veeg teken, hoewel tegelijk ook zo kenmerkend voor deze tijd. Een stilte lijkt namelijk nergens meer te kunnen vallen. In gezelschappen al zeker niet, waarin vaak honderduit wordt gekletst, zonder dat het ergens over hoeft te gaan. Als er maar geluid wordt gemaakt. Zo gewoon is dat en daarmee zelfs een deel van ons leven geworden. Herrie, lawaai hebben wij daarin toegelaten, verdragen we als de onontkoombaarheid, de vanzelfsprekendheid die bij ons bestaan hoort, terwijl je daarentegen met evenveel recht zou kunnen claimen dat de stilte daar een wezenlijk onderdeel van vormt. Reden waarom daar met het volste recht naar kan worden verwezen als daar inbreuk op wordt gemaakt. In theorie althans. Waag het namelijk niet om dat ook echt te doen en bezwaar te maken tegen geluidsoverlast. Want groepen en zelfs hele gemeenschappen kunnen zich tegen je keren omdat jij de lol en het vermaak waar nu eenmaal herrie bij hoort, wilt verstoren en verpesten. Hoewel het meer dan logisch is om de pest in het lijf te krijgen en het eigenlijk te veel gevraagd is om die inbreuken op je privacy lijdzaam te ondergaan.

Zeker als hele zondagen, twaalf uur aan een stuk, muziek op volle sterkte de stilte en rust verstoort, omdat een voetbaltoernooi nog alleen maar zo opgeluisterd schijnt te kunnen worden. Van eenzelfde laken een pak zijn uiteraard die types die uitgerekend op een van die weinige mooie zondagen moeten klussen met behulp van alle mechanische apparatuur waar geen geluiddempend materiaal op zit. En waag het niet hen erop aan te spreken of te vragen of het kan stoppen met die pokkenherrie. Want ze zijn uitgerust met dovemansoren en een bagage die barst van hun rechten. Waardoor ze ook die man de hand kunnen geven die zijn royale gazon natuurlijk precies gaat maaien tussen zes en negen uur ’s avonds, als ieder die de hele dag gewerkt heeft, nog even van een lekkere zomeravond buiten wil genieten. Horken dus te over die je de illusie van die momenten van stilte ontnemen. Omdat ze er niets mee hebben en er zich niets bij kunnen voorstellen en met dat gevoel, of liever gezegd het ontbreken ervan, wel in overtal zijn en daarmee bepalend zijn voor de stand van de beschaving, die zo ver gezonken lijkt dat stilte of een verzoek daarom als een typisch eigentijds taboe is gaan gelden.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op Het taboe op stilte

  1. Sjoerd zegt:

    Tsja, als ik dit zo lees kun je beter in een stad gaan wonen…

  2. Margo zegt:

    Breek me de bek niet open. Zondag, mooi weer, vaderdag. Wij hebben bezoek en zitten in de tuin. En dan begint buurman 2 huizen verder (kleine tuintjes dus 12 meter verder) aan zijn tuin te werken. Alles is daar op de schop gegaan en opnieuw betegeld. Althans het aannemersbedrijf dat zwart graag een centje bijverdient. In de poort staat een jonge gast tuintegels doormidden te zagen. Een snerpend geluid maakt iedere conversatie onmogelijk. Dikke wolken schuiven door de lucht. Als het even stil is gaat het na tien minuten vrolijk verder. Enzovoort.
    J. kijkt via de tuin van de buren naar die buurman en vraagt of hij nog veel te doen heeft.
    Het antwoord is: Ja.
    Daar ben ik niet zo blij mee zegt J.
    Het antwoord is: Hoezo?
    Ik kan best begrijpen dat mensen hun tuin willen renoven en dat daar wat geluidsoverlast van komt, maar zondag, als het mooi weer is en nog vaderdag bovendien! Zijn antwoorden tonen aan dat we met asocialen te maken hebben. Dan blijkt dat een klein tuintje (weinig werk) ook zo z’n nadelen heeft. Je buren zitten gevoelsmatig in jouw tuin. En die gasten van rond de 35 denken echt dat ze alles mogen en kunnen en dus doen.

    • Mack zegt:

      Of ze dat denken weet ik niet, feit is dat ze het doen en dat niemand hen stopt. Dus misschien hebben ze wel gelijk met dat ze denken dat ze alles kunnen en mogen.

      • Margo zegt:

        Zolang er geen represailles tegenover staan gaat dit soort gewoon door. Wat zal ik doen, banden doorprikken, door de brievenbus plassen (eh ….)?

  3. Ximaar zegt:

    Het probleem ontstaat door het mooie weer, als iedereen zo nodig naar buiten moet om daar te klussen of te luieren. Vandaag was dat probleem hier dus prima opgelost met kou en regelmatig een buitje ter blussing van de heethoofden. 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s