Het oude en nieuwe bouwen

Hoe hoger de gebouwen momenteel zijn en hoe sneller de realisatie ervan plaats vindt, des te meer worden we geacht ervan onder de indruk te zijn. Wat immers de bedoeling er ook van is. Want wat zijn het nog meer dan prestige – objecten, althans als het aan de initiatiefnemers ervan ligt? Overheden of particulieren lijken elkaar daarmee de loef af te willen steken en vooral indruk hopen te maken op de wereld dan wel de direkte omgeving die toekijkt. Dat is het beeld dat je toch als aandachtige toeschouwer krijgt van alle inspanningen eromheen. Maar om nou te zeggen dat ik er echt van achterover sla, zou zwaar en zwaar overdreven zijn, hoewel ik natuurlijk wel enig respect heb voor alle know how en technisch vernuft welke aan die bouwprestaties ten grondslag ligt en erin is toegepast. Overdrijven doe ik het daarentegen niet. Ik neig er zelfs toe om het sterk te relativeren en zelfs in een breder en historisch perspectief te plaatsen. Want het is natuurlijk nauwelijks nog een kunst te noemen om dat soort gebouwen neer te zetten met alle geavanceerde middelen die bouwers heden ten dage tot hun beschikking hebben. Daarmee moet je wel tot de hemel kunnen reiken en hoeft de sky niet meer de limit te zijn. Vergeleken daarmee moet datgene wat onze verre voorouders op dit gebied gepresteerd en vertoond hebben vele malen hoger worden aangeslagen.

Het verdient daarom ook veel meer ons respect en zou ons zelfs tot de gepaste nederigheid moeten dwingen in plaats van dat wij zo hoog van de toren over ons kunnen menen te moeten blazen. Want kom er maar eens om wat er honderden en soms duizenden jaren terug wel niet met zulke beperkte middelen als louter mankracht en vele handen werd opgetrokken. Denk bijvoorbeeld aan de Utrechtse Dom, de pyramides in Egypte, de Aya Sofia in Istanboel, het Colosseum in Rome, om maar een paar van die imponerende bouwwerken te noemen waarvan het bijna niet voor te stellen is dat die ooit met blote handen en karige hulpmiddelen zijn gerealiseerd, terwijl ze bovendien zo lang houdbaar zijn gebleven, in redelijk goede staat de tand des tijds hebben doorstaan. Wat toch een duidelijk bewijs is van de imponerende prestaties die onze voorouders hebben geleverd, die wij met onze grote mond en onze state-of-the-art-kennis maar moeten zien te evenaren. Want het blijft vooralsnog de grote vraag of al die prestigeprojecten die nu zo nodig van de grond moeten komen en dus duizelingwekkende hoogten zoeken, wel een even lang en duurzaam leven zijn beschoren. Of zouden ze toch vluchtig blijken en daarmee gedoemd om een oogwenk op de eeuwigheid zijn?

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Geschiedenis en getagged met , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Het oude en nieuwe bouwen

  1. Mack zegt:

    Goed dat je de Utrechtse Dom ook even noemt. Destijds de grootste kerktoren van Europa. Ze wilden eigenlijk twee torens bouwen maar door ruimtegebrek is het er bij één gebleven. De drievuldigheid in steen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s