Een nieuw Iran?

Iran is typisch zo’n land geworden waarover je kunt blijven fantaseren en vragen stellen zonder dat je vanuit het verre Westen ook maar ergens het gevoel krijgt dat je eindelijk de vinger achter de waarheid en de werkelijkheid daar hebt gekregen. Want elk beeld, elk bericht en elk verhaal vanuit Teheran en omstreken geeft weliswaar antwoord op een vraag om tegelijkertijd evenzovele nieuwe vragen op te roepen. Zo vergaat het mij eigenlijk al jarenlang, omdat ik weiger om ieder gepresenteerd feit voetstoots aan te nemen. Want nieuwsgaring en verslaggeving is ten slotte ook maar mensenwerk en vaker gekleurd, met name als de bronnen juist die Westerse kleur hebben. Maar omdat ik ogen heb gekregen om te kijken en ik dus zie wat ik zie, raak ik steeds meer gefascineerd door de beelden van de Iraanse maatschappij, die volgens mijn waarneming in groeiende mate begint te moderniseren, waardoor ze een uiterlijk krijgt dat veel, heel veel gelijkenissen toont met die van onze samenleving. Of je nu Teheran op je netvlies krijgt of Parijs, de verschillen zijn nauwelijks uitzonderlijk te noemen of het moet gelegen zijn in het feit dat vrouwen gesluierd zijn. Wat ook weer in zo’n vorm gebeurt, want zo modern en modisch is, dat er moeilijk nog een onderscheid is te maken tussen mensen in beide steden.

Waardoor de vraagstelling over het conservatisme in de Iraanse samenleving des te interessanter en intrigerender wordt en de vraag oproept of die levenshouding in de mensen zelf zit of hen opgelegd wordt door de instituties van de religieuze overheid en het staatsbestuur, welke immers nauw met elkaar verweven zijn. Die indringende vraag heeft een opvallend antwoord gekregen bij de afgelopen vrijdag gehouden presidentsverkiezingen, waarbij de Iraanse bevolking tot ieders verrassing in meerderheid voor de meest gematigde conservatieve kandidaat heeft gekozen, de geestelijke Rohani. Wat een overduidelijk signaal mag heten, namelijk dat er aldus de krachtige wens is geuit om tot een normalisering van de maatschappelijke verhoudingen te komen, om hervormingen en moderniseringen een kans te geven. Een ongedacht en niet mis te verstaan signaal dat ook meer licht werpt op de feitelijke maatschappelijke verhoudingen in Iran en het tot dat interessante land maakt dat het wat mij betreft altijd al werd verondersteld. Met als gevolg dat ik met nog meer belangstelling uitkijk naar de ontwikkelingen in dit land dat wel eens de motor kon worden van grote veranderingen in het Midden Oosten, met alle gevolgen van dien voor de rest van de wereld.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Een nieuw Iran?

  1. Sjoerd zegt:

    Ik weet het nog niet. Ik geloof er voorlopig nog niet in. Een van mijn collega’s is gevlucht voor het regime daar. Die durft echt niet daar op vakantie te gaan.

  2. Emigrant zegt:

    Zolang de Grote (Klere)Leider Khamenei niet dood is of in tehuis voor demente bejaarden wordt opgenomen is zal er niet veel veranderen denk ik.

  3. Laurent zegt:

    Het zal zeker niet op stel en sprong veranderen, maar zo’n wat gematigde leider kan een eerste kleine stap zijn. Maar inderdaad, Khamenei heeft voorlopig nog steeds het laatste woord.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s