De voorspelbaarheid van toptennis

De tijd dat ik nog uren aaneen gefascineerd en gekluisterd aan mijn stoel naar een tenniswedstrijd op tv kon kijken, komt met de dag verder achter mij te liggen. Ik heb pas nog gemerkt dat ik er niets meer mee heb. Van Roland Garros, het open Franse kampioenschap, heb ik nog geen game meegekregen, terwijl daar nota bene dagelijks vijf, zes uur van werd uitgezonden. Ik ben er echter volledig op uitgekeken. De voorspelbaarheid van de afloop van de toernooien is mij te groot geworden nu de krachtsverhoudingen zoals die tot uitdrukking komen in internationale ranglijsten, wel in beton gegoten lijken, zo weinig verandering en dynamiek als die namelijk te zien geven. Bij de heren kun je er bijna vergif op innemen dat de prijzen tussen Djokovic, Nadal en Federer verdeeld worden, terwijl zij in hun superioriteit en goedgunstigheid wel zo sympathiek zijn om zo nu en dan een outsider een plekje naast hen te gunnen. Waarbij Murray en Ferrer dan op het ogenblik meestal de gelukkigen zijn. In het vrouwentennis is het niet veel anders, zij het dat de top daar nog iets smaller lijkt, als daar Serena Williams en Sjarapova nu al een aantal jaren de dienst uitmaken, met dien verstande dat zij zich wel steeds uitgedaagd weten door meestal Oosteuropese tennissters in telkens zo wisselende verschijningen dat deze anoniem en tegelijk kansloos moeten blijven.

Zodat de lol van het kijken daarnaar inmiddels ook is verdwenen, of je moet niet uitgeluisterd kunnen raken naar alle gilletjes, zuchten en kreten die de vrouwen bij hun spel slaken en daarmee hun tennis denken te verlevendigen. Aan mij is het in ieder geval niet meer besteed zoals ik het ook heb gehad met de aaneenschakeling van krachtsexplosies die het herentennis is geworden met services die gewoonlijk sneller dan 200 kilometer per uur zijn. Dat geweld dat elke intelligentie en schoonheid in het spel tart en nagenoeg uitsluit, en nog meer het idee dat het kennelijk in deze sport alleen maar harder en sneller moet om de top te kunnen bereiken, heeft mij er volledig van vervreemd. Nog afgezien dus van het feit dat ik geen zin heb om steeds dezelfde gezichten successen te zien boeken. Want de aantrekkelijkheid van een sport om naar te kijken, zit hem met name in de verrassing die ze te bieden kan hebben, ook als ze op het hoogste niveau wordt bedreven. Aan die voorwaarde wordt in het moderne tennis allang niet meer voldaan. Met het logische gevolg dat ik er op ben uitgekeken, terwijl ik haar nota bene zelf jaren aaneen aktief heb beoefend. Die sport die zo vervelend is geworden.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Sport en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op De voorspelbaarheid van toptennis

  1. Mack zegt:

    Het was bij mij eind jaren 80 dat het me nog interesseerde. Pete Sampras heb ik al niet meer bewust meegemaakt.

  2. Mack zegt:

    Welke sport is nog wel heroisch als je het vergelijkt met de jaren 70/80?

    • robschimmert zegt:

      Ik blijf het wat dat betreft ondanks alle missers in met name de jaren negentig en het begin van deze eeuw houden op de heldendom van de wielersport, waarbij lijden en tragiek onmiskenbaar horen.

      • Mack zegt:

        Raar is dat, bij mij is het ook zo dat ik lijden en tragiek wil zien, en dan gevolgd door de overwinning. F1 is heel anders geworden. Vroeger zetten de coureurs hun leven op het spel, daarvan kun je nu amper meer spreken. Terwijl ik absoluut niet zit te wachten op een dode, toen Senna ging ben ik weken van slag geweest. Maar een van oudsher levensgevaarlijke sport is nagenoeg risicoloos geworden. Dat maakt het minder heroisch. Terwijl ik niet zou willen dat ze meer risico zouden nemen. Beetje dubbel. Rally rijden is nog steeds met bomen langs de weg.

        Wat betreft het fietsen: op zich verandert er niet zoveel mits de renners zich aan de regels houden. Ze moeten nog steeds de berg op op eigen kracht. Ik denk alleen dat er tegenwoordig teveel afspraken worden gemaakt over wie de rit gaat winnen. Waardoor je naar iets zit te kijken wat van te voren bekokstoofd is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s