Net als in de film….

Al op het moment dat we er binnen kwamen, bij de eerste oogopslag, bekroop ons het donkerbruine vermoeden dat we in een volkomen foute B-film verzeild waren geraakt. Maar we wilden nog geen gehoor geven aan die stem in ons binnenste die ons opriep om waakzaam te zijn. Want hoewel we bepaald niet kleingeestig zijn en gerust een stootje kunnen hebben, was het op zijn minst vreemd toen daar direkt voor het oog van binnenkomend publiek een stel dat de vijftig ruim was gepasseerd, bepaald niet kinderachtig met elkaar zat te vrijen, waarbij alle gedoe niet beperkt bleef tot het geven van kusjes en kopjes. Maar enfin, je hebt jezelf tolerant verklaard, ook op zondagmiddag, dus heb je met jezelf afgesproken om tegen zo’n stootje te kunnen. Waarom ook niet, dachten wij beiden tegelijk en zochten onze plek zonder dat er bij de bediening een groet af kon. Wat in Limburg in elk geval uitzonderlijk is, maar waar we verder geen acht op sloegen, in beslag als we waren genomen door ons entree en doordat onze aandacht direkt werd gevestigd op de mensen die aan de tafel naast de onze zaten. Want door hun geweldig drukke gesticuleren en hun slaan met handen en voeten zonder dat zij enig geluid maakten, waren wij ook weer ongewild getuige van een conversatie tussen twee gehoorgestoorden.

Natuurlijk leidt zoiets direkt af en heb je nauwelijks nog aandacht voor elkaar als die verbazing alleen maar verder toeneemt doordat hoofdzakelijk en wel hoorbaar het Frans wordt gebezigd. Wat erop wees dat op verschillende plaatsen gezien de gebruikte tongval Waalse gasten aanwezig waren. Leverde dit al een bizar cocktail van waarnemingen op, de vervreemding sloeg geheel bij ons toe doordat als achtergrondgeluid nu eens niet Sky Radio of Radio 10 Gold werd gebruikt, maar in de tijd dat wij daar aanwezig waren, alleen kerkorgelmuziek opklonk. Ongebruikelijk en bizar met als logisch gevolg een voor ons toch beklemmende sfeer, welke nog eens werd versterkt door het bijna zwijgen, maar des te indringender kijken van die twee obers. Wat uiteindelijk met de Perzische tafelkleedjes een locatie, een decor opleverde waar noch Fellini noch David Lynch noch Fassbender zich voor hadden geschaamd, zij het dat daarin wel de volkomen verkeerde acteurs waren beland met ieder een foutieve rol. Vandaar toch dat overheersende idee van die vreemde B-film waaruit wij toch maar rap de benen namen. Omdat ons ongemak snel groter werd dan onze trek in een glas thee die ons daarheen had gevoerd.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Knipoog en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Net als in de film….

  1. Laurent zegt:

    Ik vind het anders een scenario voor een absurdistische A-film. Wat een idiote toestand zeg, geweldig verhaal!

  2. Mack zegt:

    Dat vind ik ook, wegwezen daar. Mijn tolerantie kent zijn grenzen en die worden bereikt zodra er afwijkend gedrag wordt vertoond. En zo’n stel van boven de vijftig zeg…in het openbaar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s