Geduld op het platteland

Hoewel ik mij al verder in het leven bevind en van mij verwacht mag worden dat ik zo onder de hand wel alle kunsten en vaardigheden die bij het bestaan horen onder de knie heb, zie ik nog steeds geen kans om bepaalde valkuilen te ontlopen. Zo blijkt bijvoorbeeld geduld voor mij een schone zaak te blijven welke niet altijd haalbaar is. Mijn ongeduld wil mij nog wel eens parten spelen ondanks dat ik de tijd helemaal aan mijzelf heb en allang niet meer door een baas achter de broek wordt gezeten. Maar bij mij blijkt het bloed te kruipen waar het niet gaan kan, waardoor ik toch telkens weer tegen mijn grenzen aanloop. Kortom, ik voel me nog vaak in de weg gezeten en voor de voeten gelopen. Wat uiteraard al begint in die winkelcentra waar het barst van de mensen die, zo lijkt het, precies op jouw spoor lopen, alleen met wat versnellingen lager tot de stilstand aan toe als ze een gesprek aangaan en jou de doorgang blokkeren. Waarmee ze aantonen alleen op de wereld te zijn, net zoals ik in dat ijltempo dat op dat moment alleen aan mij is besteed. Precies zo kom ik ze ook altijd tegen in de supermarkt, waar die klant voor mij natuurlijk doende is om het kleingeld in zijn beurs te vinden om gepast te kunnen betalen. En dan tref ik het ook meer dan eens dat ik voorafgegaan word door iemand die zijn enige sociale kontakt te gelde wil maken, dus omstandig een praatje begint met het meisje aan de kassa.

Waarvoor, en dat is eigenlijk dan wel weer het mooie, nog tijd en bereidheid bestaat op het platteland. Maar het moet je niet te vaak treffen, omdat dan de lol van het buitenleven toch snel verdwijnt. Trekt de traagheid van het bestaan op die plaats al niet een wissel op de grenzen van je geduld, dan gebeurt dat zeker op de wegen en in het verkeer aldaar, waar de deelname van landbouwvoertuigen en tractoren uiteraard hoog is en de door hen betrachte snelheid omgekeerd evenredig laag. Met de daaruit voortvloeiende noodzaak om je daaraan aan te passen, waardoor het nooit zo opschiet als jij zou willen en de hartslag toch een enkele keer in het rood wil komen te staan. En loop je daar niet tegenaan, dan tref je toch altijd nog wel die medeweggebruiker die zich aangenamer voelt bij het aanhouden van een snelheid die lager dan het gemiddelde ligt als het al niet ver onder de toegestane kilometers is. Die man met die pet, die vrouw die nog eens in de auto stapt om boodschappen te gaan doen. Wie kent ze niet? Ik kom ze in elk geval wel regelmatig tegen en besef dan steeds weer dat het platteland zijn eigen tempo, wetten en wachttijden heeft, waarin geduld altijd een schone zaak zal blijven. Of ik dat leuk vind of niet.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Geduld op het platteland

  1. math zegt:

    Van dat wachten aan kassa’s krijg ik ook spontaan uitslag in mijn nek. Vooral wanneer een artikel niet of verkeerd geprijsd is en dat nagevraagd moet worden. Voor de traagheid van het pinnen heb ik nu tabletjes gekregen van mijn huisarts en die helpen me prima. Van landbouwvoertuigen kan ik het wel hebben, aangezien het dan om hoogst wenselijke agrarische economie gaat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s