Een geschiedenis die zich herhaalt

Ooit – en dat moet in de vijftiger en zestiger jaren zijn geweest – klonk het nog vol overtuiging en kwam het bij iedereen onder uit de tenen. Dat nooit meer. Beter kon de schrikreactie die zich van ieder weldenkend mens had meester gemaakt na en naar aanleiding van de Tweede Wereldoorlog, niet verwoord zijn. En het galmde nog lang na en zelfs des te harder toen Palestijnen en de Rote Armee Fraktion met hun terreur en geweld in de zeventiger jaren van de vorige eeuw van dat gezamenlijk beleden geloof afvielen. Het terugfluiten van hen gebeurde genadeloos en vormde tegelijk het teken van hoop dat we het met zijn allen toch goed begrepen en met elkaar afgesproken hadden. Waarom het daarna niettemin hartgrondig is misgegaan, ongeveer tientallen jaren later, zeg maar bij het ingaan van de eenentwintigste eeuw, zal vermoedelijk een van die grote raadsels van de geschiedenis blijven en kan onmogelijk afgeschoven worden op de wisseling van generaties. Dat is veel te gemakkelijk en gaat te snel voorbij aan het onderhoud dat kennelijk onvoldoende is gepleegd om de gedachte dat rampen in de orde van grootte van de Tweede Wereldoorlog en nog meer de oorzaken die eraan ten grondslag lagen, nooit meer mochten voorkomen, echt levend te houden. De dijk die lang tegen fanatisme, extremisme en radicalisme werd opgetrokken is rond het jaar 2000 zichtbaar doorgebroken. Wereldwijd.

Met een zichtbare groei van zowel door de religie als door de ideologie gevoed radicalisme dat zich niet beperkte tot het woord en de idee, maar daar ook de konsekwentie uit trok en de daad bij het woord voegde. Waarbij iedere actie, elke handeling wel een volgende genereerde, want ook een voorbeeldfunctie had en daarmee geweld als doel, middel en symbool steeds geaccepteerder maakte, het aldus een deel deed worden van de dagelijkse werkelijkheid, waar de eeneentwintigste eeuwse burger maar rekening mee had te houden. Een verschuiving van normen welke een ander type mensen in een nieuwe realiteit deed ontstaan, die geweld dus niet meer per definitie wilde afzweren. Integendeel, het zelfs als een gewettigd middel zag om hun gelijk af te dwingen, ongeacht of het daarbij om emancipatie of discriminatie ging. Die fijngevoeligheid, die nuance is inmiddels geheel uit het maatschappelijk krachtenspel verdwenen, waarin als gevolg daarvan de scherpe kanten alom zichtbaar zijn geworden en logischerwijs een grotere dynamiek teweeg hebben gebracht, waarin de controlemechanismen alsmaar verder te zoeken zijn. Zodat het de vraag is hoe lang dit nog goed kan gaan, zeker gezien de toenemende mondigheid van de enkeling. De lont en het kruitvat komen zo op het oog, althans voorzover gelegen in mijn blikveld, steeds dichter bij elkaar en naderen onherroepelijk zo’n fataal moment waarop als enige antwoord past: “Dat nooit meer”. Waarmee de geschiedenis zich weer fataal dreigt te herhalen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Een geschiedenis die zich herhaalt

  1. Mack zegt:

    ja, dat zou best wel eens kunnen, dat het zich gaat herhalen al zou ik niet weten hoe een oorlog van die omvang zou kunnen ontstaan door radicalisme enz. Waar het fout is gegaan? Simpel. Wij hebben er zelf bijgestaan, we hebben de verandering zien gebeuren. Het ging hier zo voorspoedig en makkelijk dat er onverschilligheid ontstond omdat niemand meer iets had om zich druk over te maken. John de Mol kwam er ook nog doorheen met zijn verachtelijke programma’s en de onverschilligheid kwam elke huiskamer binnen. Ineens waren daar Hans Teeuwen en Theo Maassen die vroeger als Brabanders geen enkele kans gehad zouden hebben in een land waar het zich allemaal afspeelde in de Randstad. Maar er draaide iets om, en hun boodschap die uitstraalt dat zwakkeren het zelf maar uit moesten zoeken werd gemeengoed. Eerlijkheid werd niet langer als nobel gezien, maar als dief van je eigen portemonnee. Het elkaar kleineren werd tot kunst verheven en de panna (vernedering van de ander) werd belangrijker dan het doelpunt. (doel in het leven). Slechts weinigen worden nog gecorrigeerd door een meekijkend oog in de hemel en veel geld verdienen werd het nieuwe doel, omdat de hele maatschappij vol met hebbedingetjes is gezet. Porno op tv en internet scheppen een heel verkeerd beeld van de werkelijkheid.

    Was het niet zo dat die tijd van tolerantie maar een hele korte is geweest, een paar decennia en dat nu weer vervallen wordt in hoe het altijd was? Niet tolerant, en eigen hachje is “eigen makkelijk leventje” geworden? Ik heb ook wel het gevoel dat de jaren ’70 de allerbeste uit de geschiedenis waren, hoewel ik de geschiedenis nauwelijks heb meegemaakt.

    Dit alles kan ik natuurlijk niet hard maken, het wordt mij ook maar ingegeven door gevoel en verstand. Ik lijk verdomme wel een SGP’er. In elk geval, het herstelt wel weer. Niet goedschiks, dan kwaadschiks zoals jij ook al voorspelt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s