Mensen zoals wij

Hoewel met het fatale nieuws over de twee broertjes een episode van grote onzekerheid is afgesloten, begint daarmee tegelijkertijd ook het niet begrijpen, dat meteen des te dwingender is en heel dichtbij komt. Want Ruben en Julian waren twee kinderen met een vader en een moeder die hoger opgeleid waren en een goede baan hadden. Ouders die dus gewone mensen waren, een ordentelijk leven leidden en een gezin vormden waar zo op het oog niets mee aan de hand was, dat normaal functioneerde. Mensen zoals we allen zijn of willen zijn. Onopvallend, met soms een beetje geluk en dan weer wat pech zoals dat bij een mensenleven hoort. Tot het op een dag mis ging of misschien wel uiteindelijk mis moest gaan. Zoveel blijft vaker in de schoot van een gezin en in de geschiedenis ervan verborgen. Vader en moeder raken elkaar kwijt, zien het met elkaar niet meer zitten, waarna de onvermijdelijke tweesprong komt. Op hun bestaan wordt dan niet alleen een wissel getrokken, maar nog meer op dat van de weerloze en onschuldige kinderen.

Die moeten maar afwachten of hun ouders er uit willen en kunnen komen, waarbij schade onvermijdelijk is. De omvang ervan hangt af van de wil en het vermogen van de vader en moeder om met voorbijgaan aan henzelf voor het belang van hun kinderen op te komen. En daar moet het voor Ruben en Julian wel gruwelijk mis zijn gegaan, waardoor de twee broertjes volkomen vermalen zijn tussen ego’s die weigerden voor elkaar te wijken, die nog alleen gericht waren op het eigen belang en de eigen emoties. Dat is er gebeurd tussen twee mensen waarvan verwacht mocht worden dat ze beiden gezien hun bagage meer dan bij hun zinnen waren, waardoor ze ook zo gewoon konden lijken en onze buren hadden kunnen zijn. Mensen zoals iedereen, zoals wij, hebben dit drama aangericht, wat hen daardoor ook is overkomen en in feite hun ondergang werd, meegesleept als ze werden door hun menselijk tekort. Waarvan maar niet duidelijk wordt waar het begint en hoe het eindigt. Noem dat het niet begrijpen dat resulteert uit dit drama en waar wij met zijn allen mee achterblijven.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

26 reacties op Mensen zoals wij

  1. Mack zegt:

    Maar denk je nu serieus dat dit iedereen zou kunnen overkomen die in een vechtscheiding wordt gedreven, als dat al het geval was? Met die vader is al iets enorm mis geweest, dat denk ik. Sommigen kunnen zich beheersen, in sommigen zal het niet opkomen, sommigen zullen zich niet kunnen beheersen omdat ze dat niet geleerd hebben, maar deze heeft er lang over nagedacht.

    • robschimmert zegt:

      Het enige dat ik weet dat is dat het lijntje tussen beheersen en niet – beheersen erg dun is en dat dat voor iedereen geldt. Voor de rest weet ik niets en denk ik vooral niets. Ik ken de omstandigheden van de man en de vrouw niet, dus spreek ik geen oordeel uit, noch over de man, noch over de vrouw.

  2. Mack zegt:

    En de lijn tussen beheersen en niet beheersen is niet zo dun. Dan zouden er wel meer moorden worden gepleegd lijkt mij. Ben je ooit in de buurt geweest van iemand serieus iets te willen aandoen? Ook na een uur nog?

    • robschimmert zegt:

      Wat ik alleen maar wil beweren dat wat hier gebeurd is, veel dichterbij is dan wij geneigd zijn te denken. Het gaat om ogenschijnlijk doorsnee mensen. De voorwaarden die tot dit drama hebben geleid zijn heel herkenbaar en beslist niet marginaal. Zelfs de gekwetste ego’s zijn veel gebruikelijker geworden. Dus tel uit je winst en maak maar de optelsom die mij in elk geval tot de konklusie voert dat ik niet meer zo snel mijn handen in het vuur zal steken voor mensen. En weet je wat het erge is? Die neiging is met de jaren alleen maar minder geworden. Bovendien vrees ik dat we in de toekomst veel meer van deze ellende gaan meemaken gezien de toenemende aanwezigheid van korte lontjes.

      • Laurent zegt:

        Ja, maar ook de hogere druk die de samenleving aan mensen oplegt. Er moet steeds meer, voor steeds minder opbrengsten. Dat drijft mensen die toch al niet stabiel waren ook eerder over een grens.

  3. Margo zegt:

    ‘En daar moet het voor Ruben en Julian wel gruwelijk mis zijn gegaan, waardoor de twee broertjes volkomen vermalen zijn tussen ego’s die weigerden voor elkaar te wijken, die nog alleen gericht waren op het eigen belang en de eigen emoties.’

    In onze samenleving zie je enerzijds dat kinderen als prinsjes en prinsesjes worden grootgebracht, de ouders geven de kinderen alles in materiële zin, rijden met ze van hot naar haar om van deze prinsenkinderen ook nog uitmuntende sporters of musici of wat dan ook te maken …. Aan de andere kant zie je dat kinderen als het tot een echtscheiding komt, het kind van de rekening worden en blijven. Deze kinderen, Ruben en Julian, hebben de laatste jaren al het nodige meegemaakt las in in het NRC. Als het om ego’s gaat zijn die van de ouders altijd groter dan die van de kinderen. Je kunt je dus ook afvragen of al die verwennerij van kinderen tot doel heeft die kinderen gelukkiger te maken of dat het dient het ego van de ouder te vergroten. Je moet wel voor de dag kunnen komen met je kinderen tenslotte.

    Ik weet net zo min als alle anderen buitenstaanders wat er allemaal is misgegaan bij de scheiding van de ouders van de jongens. Daarom citeer ik een regel uit jouw stuk hierboven. Want dat is waar het denk ik, om draait. Waarbij we niet moeten vergeten dat er vele van dit soort vechtscheidingen zijn, waarbij het goddank niet zo vreselijk afloopt. Het overgrote deel der ouders zal hun kinderen niet bewust en actief iets aandoen. Daarom vraag ik mij ook af of het nou werkelijk onmogelijk is geweest in te schatten dat deze vader zijn kinderen zou kunnen vermoorden. Zou het bovendien niet mogelijk zijn geweest te weigeren de kinderen mee te geven aan een vader die al heeft gedreigd met een ‘familiedrama’?
    Maar nogmaals we weten er niets van en: de beste stuurlui staan aan wal, en dat zal in dit geval ook wel zo zijn.

  4. RadaR zegt:

    Je wekt de indruk alsof je de ouders zelf kent?????? Want tot nu nam ik altijd aan, dat je je vooral in zeer gevoelige situaties als deze verre hield van speculeren. Wat ook, zo geef ik graag mee, de enige juiste manier is. Omdat anders de lucht van “rioolbloggen” opstijgt.

    • robschimmert zegt:

      De enige kennis die ik hier debiteer, is ontleend aan een uitvoerig artikel in NRC Handelsblad, en betreft het opleidingsniveau en de werkkring van betrokkenen. Waardoor ze mensen zijn als jij en ik, doorsneeburgers. En voor het overige is het een beschouwing zonder dikke duimen of verzonnen feiten, met de vrijheid van mijn gedachte en gevoel erin verwerkt.

    • Margo zegt:

      Het is vanzelfsprekend dat in een gebeurtenis die ons allen met afschuw vervult wij ons afvragen hoe het zo ver heeft kunnen komen. Te meer daar, zoals Rob aangeeft, het mensen lijken zoals jij en ik. Ik vind dit een normaal verschijnsel en zelfs gezond. Het zou fraai zijn als wij onze schouders ophaalden, er geen woord aan vuil maakten en met de gedachte: ver van mijn bed, verder gingen waar we mee bezig waren!

      • RadaR zegt:

        Meevoelen lukt uitstekend zonder er zo nodig een m.i. nogal suggestief of sturend logje over te schrijven. Het zou zo mooi zijn als Nederland voor één keer eens zou meevoelen in stilte i.p.v. zijn scheur er persé over te willen opentrekken.
        Je afvragen wat er in hemelsnaam gebeurd is doet waarschijnlijk 3/4 van Nederland. Er over praten binnen de eigen beperkte kring is volstrekt logisch en verklaarbaar. Maar ik zet nadrukkelijk vraagtekens bij er over schrijven. Het lijkt zo ontzettend veel op de manier waarop de media zich in dit soort situaties gedragen. Ik ben er sterk van overtuigd, dat er nog steeds momenten en situaties zijn waarin maar één keus bestaat: bescheidenheid in combinatie met respect. Waaruit blijkt, dat je echt aanvoelt hoe enorm de tragedie feitelijk is. En hoe diep en ver die in werkelijkheid gaat.
        Ik hoop, dat er onder jullie geen mensen zijn, die mee zijn gevlogen met al die twitteraars, die zich aan deze tragedie hebben verlustigd. Die uit het leven gerukte kinderen verdienen het in alle opzichten door ons als bloggers met rust te worden gelaten. Evenzo geldt voor de moeder en familie. Wie zijn wij dat we op basis van indirect verkregen info [NRC] ons het recht zouden mogen aanmatigen om op papier onze visie over de oorzaken van de tragedie te geven?
        Als er dan zo nodig geschreven moet worden trek het dan naar een hoger abstractieniveau. De rol van Kinderbescherming, Jeugdzorg e.d. Maar zelfs in die zin vind ik het nog veel te vroeg om een mening te kunnen hebben.

        • robschimmert zegt:

          Ik voel er niets voor om mijzelf in het bloggen te beperken op de wijze zoals jij bedoelt, omdat ik wel degelijk het onderscheid in dit soort delicate situaties denk te kennen en te voelen tussen wat kan en wat beslist niet kan. Ik heb ook niet het idee dat ik ergens over de schreef ben gegaan dan wel gevoeligheden met voeten heb getreden. Ik heb de nuance gebruikt zowel in de verwoording van mijn gedachten alsook om lagen en invalshoeken in en rond deze tragedie te benoemen. Niets mis mee, dacht ik, en zelfs meer dan nodig omdat het allemaal veel dichterbij is dan we uit een kopschuwheid voor dit soort narigheid geneigd zijn te denken. En eigenlijk voel ik mij door alle reacties, ook die van jou, gesterkt in mijn keuze om over dit drama op deze wijze te schrijven.

        • RadaR zegt:

          Ouders die dus gewone mensen waren, een ordentelijk leven leidden en een gezin vormden waar zo op het oog niets mee aan de hand was, dat normaal functioneerde. Mensen zoals we allen zijn of willen zijn.
          Allemaal “hear say” afgesloten met een conclusie, die werkelijk aan alle kanten niet deugt. Ik, jij, niemand dan de echt naasten weten of men ja/neen “zo zou willen zijn”. Voorshands hel ik over naar het standpunt, dat ik zeker niet als de vader zou [hebben] willen zijn. Maar omdat ik het plaatje niet compleet ken onthou ik me daarover van enig commentaar. Laat het verhaal eerst maar rijpen, dan is er nog tijd genoeg om zo nodig een mening te geven [al of niet in geschreven vorm]. Zowel over het familiedrama zelf als over de rol van de overheid daarin.

  5. robschimmert zegt:

    Hoger opgeleide mensen die bepaald niet in een achterstandswijk woonden maken dat het hele verhaal wel dichtbij ons komt. Hij ict-er, zij verslingerd aan Fb en andere sociale media. Het kon niet gewoner zijn, waardoor ze evenzeer jouw buren in Leiderdorp konden zijn of dat stel in Meerssen dat ik ook wel eens op een verjaardag heb ontmoet. Zo vlakbij is het allemaal dat ik er wat van vind en er dus over schrijf. En over de overheid of al die instellingen hoef ik het echt niet te hebben, omdat deze tragedie het werk is van mensen, gewone mensen, ergens in Vleuten en Zeist, dus dichtbij.

    • Mack zegt:

      Ik hoorde dat hij fysiotherapeut was en zij was niet verslingerd aan facebook, aangezien haar laatste post voor die van de verdwijning van de jongetjes een paar maanden oud was. Maar oordelen zijn niet zo belangrijk. Het snijdt als een mes door onze ziel dat deze jongetjes niet veilig waren bij hun eigen vader.

    • RadaR zegt:

      Het verrast mij werkelijk hoe jij je blijft vastbijten in die informatie, die je uit een krant hebt gehaald. Wat weerhoudt jou ervan om rustig de tijd te nemen om het verhaal eenmaal “gerijpt” eventueel te gebruiken om een blog te dichten?
      Het maakt wat mij betreft geen fluit uit of het hoogopgeleide mensen uit een Vinex-wijk betreft of “achterstandswijkbewoners”. Een onzinnig punt, wat mij betreft, wat erop duidt, dat je blijkbaar [ook al verrassend] onvoldoende beseft wat hier de “issue” is.
      Mack benoemt het wel in zijn laatste zin. Jammer is alleen [maar dat zal met de woordkeuze te maken hebben] dat hij het woord “pijn” gebruikt in een context, waaruit ik meen te moeten opmaken, dat “wij” buitenstaanders ons die pijn, die sec voorbehouden hoort te zijn aan de moeder en de familie, zoals tegenwoordig bijna een “national passtime” lijkt geworden, mogen toe-eigenen.
      Laat ik het scherp stellen: voor ons buitenstaanders is een rol weggelegd [een rol die we eindelijk eens moeten leren], waarin grote schrik en het treuren om wat er is gebeurd de bestanddelen zijn. Niemand van ons kan, ongeacht wat hij of zij zelf in zijn leven meemaakt of meegemaakt heeft, de pijn voelen van de moeder c.s. Zo langzamerhand is het bijna ziek te noemen, hoe bijna hysterisch mensen toch blijven proberen onderdeel van het lijden van hen volstrekt onbekende mensen te worden. Ziek omdat, waar de moeder c.s. die pijn nog heel lang zullen voelen, de “mede-pijnlijders” op vooral de sociale media, over een paar dagen alweer een ander onderwerp of persoon zullen hebben gevonden om hun sick toneelstukje op te voeren.
      Ik en anderen met mij koos er bewust voor niets over het drama te schrijven. Om redenen die in mijn diverse reacties terug te vinden zijn. Blijf met je tengels van andermans lijden af. Wat niet moet worden uitgelegd als “toon geen empathie en medeleven”.
      Als het hele verhaal op tafel ligt straks kan altijd nog worden bezien of het zich leent voor een eigen visie erop. Op dit moment, ik herhaal het nog maar eens, is het veel te vroeg. En in sommige opzichten zelfs ongepast.

      En over de overheid of al die instellingen hoef ik het echt niet te hebben, omdat deze tragedie het werk is van mensen, gewone mensen, ergens in Vleuten en Zeist, dus dichtbij.
      Blijkbaar ben jij, Rob, er al helemaal uit. Waar ik nog meer vraagtekens bij zet dan ik eerder al deed.

      • robschimmert zegt:

        Het is het treurige verhaal van gewone mensen zoals jij en ik. Dus komt het wat mij betreft dichtbij. En dat is het enige dat ik erover te zeggen heb en wilde hebben. En het is die gewoonheid en daardoor nabijheid die de hele tragedie des te beklemmender en indringender maakte. Dat wilde ik steeds zeggen. En wat daar ‘sick’ aan is, blijft voor mij volstrekt onduidelijk, zoals ik het ook niet ongepast vind om daar hier iets over te schrijven. Niks minder gepast dan het zwijgen ertoe te doen

  6. Mack zegt:

    Radar: veel mensen huilen op dit moment echte tranen uit medeleven met de moeder, en omdat ze denken aan het lot van de broertjes. Dat zij die emoties volgende week kwijt zijn is hard, logisch en noodzakelijk. Alleen de naaste familie is keihard getroffen. Maar de behoefte om leed te delen is via social media erg groot geworden. Ik zie ook niet wat daar ziek aan is, ik denk ook niet dat de moeder dat erg zou vinden. Veel erger zou ze het vinden als ze zag dat er ergens discussies worden uitgevochten over details die er niet toe doen. Ik had de meeste moeite met iemand die schreef toen de jongens gevonden waren dat haar moederhart huilde, om 20 minuten later een status te plaatsen dat ze was te vinden in een uitgaansgelegenheid.

  7. RadaR zegt:

    Het is het treurige verhaal van gewone mensen zoals jij en ik.
    Je blijft daar maar in volharden zonder enig hard bewijs. Het zou je passen als je moeite zou nemen om dat “jij” achterwege te laten. Met het “ik” heb ik geen moeite omdat je uiteraard voor je zelf mag en kunt spreken. En zelfs zwijgen als dat je beter uitkomt.

    @Mack: zoals ik al aangaf vind ik de enige juiste attitude het met je tengels afblijven van het leed van anderen, die het echt overkomt. Compassie, empathie e.d. zijn meer dan voldoende instrumenten om als buitenstaander blijk te kunnen geven van je betrokkenheid.
    Ook ik heb tranen in ogen gezien; vaak gaat dan om mensen, die al tranen in de ogen krijgen als GTST een onverwachte wending neemt. Of Rutte in beeld verschijnt. Niets mis mee, zolang met die tranen maar niet gaat worden geparadeerd over de sociale media.
    We leven in een gehypte wereld en onderdeel daarvan is iets wat ik persoonlijk ten zeerste verafschuw: het overgrote deel van wat wordt gezegd, gedaan, geschreven is “fake”. Tel daarbij op dat hypen vereist, dat er snel conclusies worden getrokken [vaak om zichzelf en anderen van nieuwe “gespreksstof” te voorzien] en je loopt aan tegen bloggers, die in een paar woorden, gezeten achter hun scherm, de kwestie even fijntjes ontrafelen. De enige diepgang in dit land lijkt nog te zijn de vaargeul in de Westerschelde.
    Maar de behoefte om leed te delen is via social media erg groot geworden. Ik zie ook niet wat daar ziek aan is, ik denk ook niet dat de moeder dat erg zou vinden.
    Zolang je doelt op het beschikbaar gekomen condoleanceregister ga ik hier in mee. Omdat ik mij verre houd van alles wat met Facebook e.d. te maken heeft ben ik geen werkelijke kenner van al het “fraais” wat mensen daar doen en of achterlaten. Maar ik weet er wel meer dan genoeg van dat grosso modo luchtigheid en vluchtigheid er de toon zetten. En die beide kenmerken vind ik nu net niet passen bij een drama zoals we hier bespreken.
    Overigens zij nog opgemerkt, dat ik grote waardering heb voor de mensen, die dagenlang meegedaan hebben aan de zoektochten naar de kinderen. Mensen zoals jij en ik, vermoed ik.

    • robschimmert zegt:

      Je haalt wel erg veel overhoop, hoor. En dat allemaal naar aanleiding van een logje dat alleen maar bedoeld was om die tragedie te plaatsen. Het effect dat het slechts sorteert, dus al die veronderstellingen, suggesties en weet ik wat al niet, is dat ik alleen maar meer het gevoel en het idee krijg dat ik een en ander op de juiste wijze heb verwoord. En wat dat met paraderen, koketteren en wat dies meer zij te maken heeft, is mij niet duidelijk en neem ik in dit geval op de koop toe.

      • RadaR zegt:

        Zoals je kunt terughalen was mijn eerste reactie kort. Omdat ik toen nog een sort of vermoeden had, dat je de mensen in kwestie kende. En ik je meende te “kennen” als een blogger die omzichtig omspringt met naar speculatie riekende berichtgeving. Uit je reacties werd me duidelijk, dat ik me blijkbaar had vergist. En die reacties vroegen om een weerwoord, zoals jij dat voelde bij elke reactie mijnerzijds.
        Wat mij nu nog slechts bezig houdt is de vraag hoe mensen er toe komen om uit het feit, dat iemand hoog opgeleid is en in een nieuwbouwwijk woont te concluderen, dat hij op mij zou moeten lijken en vice versa.
        En wat dat met paraderen, koketteren en wat dies meer zij te maken heeft, is mij niet duidelijk en neem ik in dit geval op de koop toe.
        Ik heb oprecht geen idee of jij je daaraan bezondigt. Sterker nog: ik wil het niet eens weten. Mijn opmerking moet terug in het verband waar jij hem uittrok: ik beschreef een meerderheid van Facebookers e.d. Hoor je daarbij per ongeluk, dan is mijn opmerking ook meteen wel duidelijk.

        • robschimmert zegt:

          Mensen zoals wij. De woordkeus heeft zich kennelijk gewroken. Want het gaat over de doorsneeburger, waar ik mijzelf ook toereken, hoewel ik net zoals ieder ander mijn eigenaardigheden heb, die daarmee bepalend zijn voor mijn identiteit.

        • RadaR zegt:

          Omzichtiger omspringen met generaliseren dan maar een volgende keer. Huizen en beroepen mogen op elkaar kijken, dat wil echt niet zeggen dat de mensen, die in die huizen wonen en/of die beroepen uitoefenen ook op elkaar lijken.

  8. Mack zegt:

    Ik heb wel om me heen gekeken ja. Ben nog eens gestopt omdat ik iets zag wat ik niet thuis kon brengen.

  9. Toonbeelden van cynisme,mooie introspectie na alle commotie over mensen zoals wij…………

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s