Een duur kopje koffie

Dat de consument zich maar wat wijs laat maken c.q. aan de neus laat hangen, kan gevoeglijk opgemaakt worden uit het succes van de Senseo en Nespresso. Want om eerlijk te zijn vind ik de koffie die ik vaker krijg voorgezet en die dus onder een van die namen is bereid, meestal niet te drinken. Bittere, sterke rotzooi waar we dan volgens alle hooggeleerde koffiebranders bij moeten zwijmelen. Omdat ze de meest hoogwaardige producten zijn en door de specifieke bereidingswijze nog verder veredeld worden, luidt alle reclamebranie, waarin ik weiger te trappen. Ik houd me het liefst bij mijn eigen methode waaraan de oude, trouwe koffiemolen overigens ook niet meer te pas komt. Maar nog wel het filterzakje en de roodmerk van Douwe Egberts die het uiteindelijk weer bij mij gewonnen heeft nadat ik jarenlang aan de Decafé ben geweest. Maar daar raakte ik zozeer aan gewend dat het op laatst als die automatenkoffie ging smaken, waarvan je wel veertig bekers in het uur kwijt kunt, omdat je daarin ten slotte totaal niets meer proeft.

Met daar nu dus lijnrecht tegenover die Senseo die als top of the bill wordt gepresenteerd, maar hooguit dienst doet om de verveling van de verwende consument te doorbreken. Want die moet en zoekt op zijn tijd wat anders en neemt dus grif genoegen met zoiets als Senseo omdat ze wat anders verpakt is en met alle machinale rimram eromheen oogt als een product van deze tijd omdat het kennelijk geheel anders dan tot nu toe gebruikelijk was, bereid moet worden. Dus is het vanzelf lekkerder, luidt de al rap getrokken konklusie. Waarna het commercieel succes snel geboekt is en de vanzelfsprekende imitatie in de vorm van Nespresso logischerwijs volgt. Maar of er ook werkelijk smaak en aroma is toegevoegd aan het traditionele kopje koffie, blijft wat mij betreft dus zeer de vraag, terwijl ik eigenlijk de zekerheid heb dat mijn klassieke methode met heet water, het filter en de vier schepjes gemalen roodmerk nog altijd het resultaat oplevert dat nooit verveelt. En het jaagt mij bottom line minder op kosten dan dat gedoe met Senseo of Nespresso, dat met alle vermeende hoogwaardigheid een dure grap is voor een kop koffie die meestal niet te zuipen blijkt.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Een duur kopje koffie

  1. Laurent zegt:

    Ik ben na vorige zomer een koffiemolen gaan gebruiken, nadat ik bij vrienden van Mary geproefd had hoe versgemalen koffie smaakt. Jawel, de US of A nota bene.

  2. Margo zegt:

    Ik zweer bij Senseo! 🙂 Ik ben niet zo’n koffie fanaat, maar koffie mag niet te sterk en ook niet slap zijn. Senseo is precies goed! Vroeger dronk ik veel Turkse koffie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s