Het zevende kind

Kennelijk hebben het succes van ‘Borgen’ en ‘The Killing’ een bron van inspiratie gecreëerd voor schrijvend Denemarken. Met als eerste gevolg daarvan een al in eigen land veel gelauwerde roman ‘Het zevende kind’ van de hand van Erik Valeur, welke uiteraard ook nog eens door de Nederlandse uitgever en een kringetje daaromheen vet werd aangeprezen. Wat bij mij wel heeft gewerkt. Zo ook bij veel anderen gezien het feit dat het boek in drie, vier maanden tijd acht keer werd herdrukt. Een stevige aanbeveling, zou je denken. Maar dat je daardoor toch hevig misleid kunt worden, heb ik in de zevenhonderd bladzijden die het boek telt, ondervonden. De beloofde pageturner bleek het geenszins, zoals ik ook geen seconde op het puntje van mijn stoel heb gezeten, waarnaar ik volgens al die ronkende annonces toch door de schrijver zou worden gevoerd. Niets daarvan is waargemaakt in dit lijvige verhaal over de problematiek van de Deense adoptie in de zestiger jaren. Wat op zich al geen onderwerp is waar je het koud of warm van krijgt, dus 10601-pdat de schrijver al zou moeten verplichten tot een hevige krachtsinspanning om er die geschiedenis van te maken die bij de lezer zou moeten beklijven. Niets van dat al is er gebeurd.

Hoogstens konstateerde ik dat hij verstrikt is geraakt in zijn ambities en pretenties en dus in zijn ijver om vooral kompleet en overzichtelijk te zijn, de draad van zijn verhaal telkens kwijt raakte. Ik voelde me in de verste verte niet door Erik Valeur meegenomen noch wist hij mij te overtuigen van de urgentie van de door hem aangesneden problematiek, laat staan dat ik ook maar een spoor van spanning of verrassing in ‘Het zevende kind’ heb gevonden. Hoogstens dat er op momenten geen touw aan de vertelling was vast te knopen en dat de drie door hem ontworpen verhaallijnen als een kluwen in elkaar verward raakten, met name door de overvloed aan details waarvan je ook nog steeds het vermoeden had dat je er geen van mocht missen omdat ze mogelijk bij konden dragen tot het begrip van de clou, de pointe van het boek. Waarna het het zoveelste losse eind bleek te zijn dat in het niets, het luchtledige eindigde en geen relevantie voor het vervolg bezat. En dat overkwam mij niet eenmaal, maar bleef aanhoudend gebeuren door het hele boek. Waardoor de lol van het lezen ervan mij verder verging en ik het min of meer plichtmatig heb af gemaakt. Met als afsluitend gevoel dat van teleurstelling en ook een beetje de bittere nasmaak van mij bekocht te weten. Maar daar ben ik wel zelf bij geweest.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Boeken en getagged met , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s