De beurt van Anouk

Het is natuurlijk een evenement van niks dat ieder jaar weer de gemoederen van miljoenen weet bezig te houden zonder dat ik er iets van begrijp. Want als je jaar na jaar achter het net vist en in geen veertig jaar een platte prijs hebt weten te halen, dan moet het toch een keertje over zijn met de interesse in een land of zou op zijn minst de belangstelling ervoor moeten verflauwen, ben je, als je een beetje normaal wilt redeneren, toch geneigd om te denken. Maar niets van dat al in Nederland als het om het Eurovisie Songfestival gaat, waarnaar het aantal vaderlandse kijkers alleen maar lijkt toe te nemen. Dit jaar zelfs al tot vier miljoen, terwijl het nog maar om een voorproefje op de grote finale ging en we al jaren in de festivalgelederen niet meer meetellen, als dilettanten en figuranten gelden. Een bijna niet te verklaren contradictie, die grote hoeveelheid kijkers welke waarschijnlijk zijn oorzaak vindt in het feit dat de hoop op winst natuurlijk evenredig groeit naarmate het aantal verliesbeurten en zeg maar gerust afgangen alleen maar toeneemt. Waaraan uiteraard de verwachting gekoppeld is dat die hoop een keer eens niet ijdel zal zijn. Zodat elke volgende keer weer meer centen worden gezet op de volgende kandidaat die in de strijd wordt gebracht, hoewel dat jaren aan een stuk tegen beter weten in gebeurde en die hele Songfestivaltraditie langzamerhand tendeerde naar camp en folklore, want niet meer serieus genomen werd en evenmin door de natie werd gedragen.

Tot daar ineens Anouk verscheen en alles in zijn tegendeel deed verkeren, omdat zij voor vol werd aangezien, vanwege haar muzikale reputatie waaraan het succes kleefde. En alles dat zij verder meebracht, werd blijkbaar op de koop toe genomen, moest ik denken toen ik haar optreden tijdens die halve finale in een flits zag. Want hoewel haar liedje er nog mee door kon, was daar wat mij betreft ook wel meteen alles mee gezegd. Om te zeggen dat daar de bloem van de Nederlandse natie stond in de persoon van die Anouk, ging mij bepaald te ver. Zonder dat zij fris en fruitig hoefde te zijn of een Frau Antje moest verbeelden, sloeg de balans van haar verschijning naar de andere kant door. Vermoeid, afgeleefd stond daar een vrouw namens Nederland over vogels te zingen zonder dat er ook maar een sprankje bezieling en elan van haar optreden afspatte. Waarmee ze een beroerde beurt maakte, nauwelijks scoorde en toch in de finale verzeild raakte. Wat dan aan de waardering van de vakjury te danken moet zijn geweest. Want dat het kijkend publiek onder de indruk zal zijn geweest van die Anouk, die met haar verschijning ons kollektief te kijk zette, is nauwelijks voor te stellen. Zij kan onmogelijk tot de verbeelding hebben gesproken van die vier miljoen Nederlandse kijkers, die al hun geld en hoop op haar hadden gezet. Zoals het er nu voor de finale uitziet, kunnen zij dat beter tot volgend jaar bewaren, als iedereen zich opnieuw illusies mag maken, met een volgende ster en nieuwe kansen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Media en getagged met , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op De beurt van Anouk

  1. Mack zegt:

    Collectief te kijk? Was het zo erg?

  2. Margo zegt:

    Het gaat om het liedje en dat steeg met kop en schouders boven de rest uit.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s