Kunst volgens Ome Joop

Wat voor een man, wat voor een mens hij is, blijft buiten beschouwing. Maar waar hij voor staat, komt des te meer im Frage omdat je tegenwoordig niet meer om hem heen kunt, je altijd wel over hem schijnt te moeten struikelen. Is het niet over zijn eeuwige glimlach en zijn mierzoete stemgeluid dan wel over zijn opvattingen en denkbeelden die hij koestert ten aanzien van wat eigenlijk kunst is, hoe kunst volgens hem zou moeten zijn. Waarbij voor hem geen hooggestemde idealen bepalend zijn, l’art pour l’art al helemaal buiten de orde is, laat staan dat de kontroverse of het experiment binnen zijn gezichtsveld liggen of daarin worden toegelaten. De man, Joop van den Ende dus, heeft er niets mee, vindt het maar ingewikkeld en gedoe met als logisch gevolg een soort van grondhouding om toch maar goed rekening mee te houden omdat de man als geen ander invloed heeft op alle relevante geledingen in de samenleving, waar hij met zijn geld als iemand wordt gezien die er toe doet. En is het dan nog niet door zijn visies of grensverleggende vergezichten dan toch wel door zijn fabuleus vermogen door middel waarvan hij iemand is geworden waar toch acht op moet worden geslagen, omdat hij als geen ander de kunst en de uitvoering ervan kan faciliteren. Waardoor het gezegde dat wiens brood men eet, diens woord men spreekt, uiteraard rondom hem opgeld doet en zijn mening daardoor eens te meer telt en zijn smaak bijna als maatgevend is gaan gelden, zodat hij bijvoorbeeld daardoor de hof – en huisleverancier van de grootste familie van Nederland kon worden en the middle of the road mocht bedienen.

Want met zijn naam erop had je wel een keurmerk te pakken van beschaafd amusement, dat gezellig en verantwoord was en haast in de buurt van kunst kwam. Omdat hij dat nu eenmaal zei of zo wilde. Zover lijkt het inmiddels namelijk gekomen. Want werd er aanvankelijk nog flink lacherig gedaan over Ome Joop, vooral in die passend gemaakte persiflage op hem, dat lachen daarom zal menigeen naderhand toch zijn vergaan toen het met zijn macht in de kunst – en amusementssector echt menens begon te worden. Hij kreeg steeds meer vriendjes, die hem maar wat graag op zijn wenken bedienden, dus de musical bijvoorbeeld tot de nationale kunstvorm verhieven, zoals ook het toneel op zijn gezag en aanwijzing opeens weer toegankelijk werd. En zo tracteerde hij Nederland weer op een avondje uit, waarbij hij uiteindelijk handen wrijvend altijd de lachende derde was die de grote winsten mocht opstrijken. Return on investment was een van die economische wijsheden die deze autodidact zichzelf eigen had gemaakt. Maar waar hij intussen ons land wel verder in cultureel opzicht kaal en plat sloeg en het in de mainstream onderbracht tot verdriet van die enkeling die principieel zijn eigen naad bleef naaien en de roepende werd in de woestijn die ons land in cultureel opzicht dankzij Joop van den Ende dus onontkoombaar is geworden, waarin deze zijn zakken maar mag blijven vullen.

Advertentie

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Kunst en cultuur en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Kunst volgens Ome Joop

  1. bespiegelaar zegt:

    return on investment, die term van jack j philips en geintroduceerd in de jaren negentig van de vorige eeuw, door ome joop zo voortreffelijk toegepast !!! Lekker bekkend stukkie !!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s