De ideale schoonzonen van Ajax

Nu het eerste plezier om het door Ajax behaalde landskampioenschap inmiddels achter de rug is, is het een goed moment om een en ander nog eens nader en van een afstand te beschouwen. Na alle euforie is enige relativering best wel op zijn plaats. Want er kunnen ondanks alles nog voldoende kanttekeningen bij dit succes geplaatst worden. Wat trouwens ook meer opschiet dan welke vorm van verblinding door zo’n titel. Bovendien zijn er aangrijpingspunten te over voor kritische noten die ten allen tijde gekraakt moeten kunnen worden als men zijn favoriete voetbalclub het beste wenst. Voor zelfgenoegzaamheid is er ondanks dit derde landskampioenschap in successie bepaald nog geen reden, vooral ook omdat de weg naar de echte internationale top behoorlijk lang en lastig begaanbaar is. Om die te betreden en zonder problemen af te leggen zal er aan een aantal voorwaarden moeten worden voldaan en zelfs uit een heel ander vaatje getapt dienen te worden dan de Ajax – selectie op eredivisie-niveau gewend is te doen. In die landelijke competitie heeft het Amsterdamse team zich vooral doen kennen als een gedegen geheel dat zich voortdurend in iedere wedstrijd correct en fatsoenlijk manifesteerde. Van haar traditionele branie is niet meer zoveel over.

Die lijkt veranderd in gedrag waardoor dit kampioenselftal wel kon bestaan uit ideale schoonzonen. Zo keurig traden zij steeds op in het veld, wat onder andere blijkt uit het feit dat zij verreweg de minste gele kaarten hebben ontvangen in de achtereenvolgende drieëendertig wedstrijden. Leuk dat ze zonder dat de gaskraan ooit open bij hen heeft gestaan, toch kampioen zijn geworden. Maar het had al met al best met een onsje meer gif mogen gebeuren. Want zo neigde hun totale performance wel naar kraak noch smaak en dreigde ze voortdurend ten onder te gaan in de saaiheid van driehoekjes en rondo’s en de verveling van het balletje terug, wat dan wel weer meestal gecompenseerd werd door het zoet van de overwinning. Maar het neemt bij mij toch niet de indruk weg dat dit kampioenschap toch teveel de vrucht is van de gedegenheid en het fatsoen, waar ik volgend jaar toch wat meer gif en ondeugd hoop te zien plus wat artisticiteit en de nodige grilligheid, die het kijken naar Ajax weer tot een echt avontuur maakt en zo de voorwaarden schept voor wat meer succes in de Europese top. Waar namelijk geen plaats is voor ideale schoonzonen, die het voetbal en hun opdrachten daarin alleen maar onberispelijk en gehoorzaam uitvoeren. Daar wint slechts de nuk en de tegenspraak.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Sport en getagged met , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op De ideale schoonzonen van Ajax

  1. Mack zegt:

    Goh, zo kan het dus ook. Ik hoor op mijn werk alleen maar: Eindhoven de gekste, Brabanders zijn jankers, volgend jaar staan we weer op het museumplein.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s