Mosterd na de maaltijd

Nog zo’n raadsel dat toegevoegd kan worden aan de onopgeloste kwesties die ik met mij mee blijf dragen. Ook dit is weer zo’n aangelegenheid waar ik tenminste met mijn pet niet bij kan. Misschien dat anderen mij dat inzicht kunnen verschaffen waar ik in dit geval ook weer zo naar snak. Want het is toch niet teveel gezegd dat het een verademing was om op radio en tv, in de krant en op internet weer tegen de normaliteit van alledag aan te lopen, zonder de overvloed aan Oranjeweetjes waarop we in de aanloop naar de dertigste april en op de dag zelf zo bovenmatig getracteerd werden dat het wel onze neus uit moest komen. Met natuurlijk de abdicatie, de inhuldiging, de koningsvaart en alle festiviteiten eromheen als de machtige apotheose, als de royale kers op de taart. Waardoor de veronderstelling gewettigd mocht zijn dat iedereen wel zijn buik van al dat Oranjespul vol zou hebben. Geen vreemde gedachte, zou ik zo zeggen, en niet alleen normaal omdat ik dat toevallig vond en omdat ik het op de eerste mei wel allemaal wist en meer dan genoeg ervan gezien had. Die stemming proefde je allerwegen.

Zelfs het nakaarten en terugkijken bleek velen te veel. De orde van de dag wenkte stukken uitnodigender. Maar verbazingwekkend genoeg toch niet naar iedereen. Want er blijft altijd weer een minderheid voor wie niets te lang kan duren, zoals gisteren en ook vandaag weer bleek toen zich duizenden en nog eens duizenden verdrongen bij de Nieuwe Kerk in Amsterdam om het interieur ervan, haar staat zoals die tijdens de inhuldiging van Willem Alexander was, tegen betaling van vijf euro nog eens met eigen ogen en in levende lijve te aanschouwen. Alsof het kijken naar de tv-uitzending ervan niet volstond en de kale aanblik van die ruimte nog waarde kon toevoegen aan alle indrukken die men als tv – kijker op 30 april had opgedaan. Waar ik het spoor echt bijster raak en mij volledig ontgaat welk plezier men ontleent aan het slaan van een blik op wat mosterd na een maaltijd. En ook nog eens tegen betaling. Daar heb ik geen enkele verklaring voor. Maar wie dat wel heeft, mag mij dit raadselachtige, om niet te zeggen vreemde, gedrag uitleggen en toelichten, waar ik overigens verder geen enkel oordeel over heb.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

8 reacties op Mosterd na de maaltijd

  1. Mack zegt:

    Ik heb werkelijk geen idee.

  2. Sjoerd zegt:

    Ik sluit me aan bij Mack

  3. Laurent zegt:

    Ja, dat vond ik ook werkelijk verbijsterend, en daar dan twee uur voor in de rij gaan staan!

  4. Emigrant zegt:

    Het is nog zeer bescheiden gedrag als je het vergelijkt met de verering van vorsten en heilige personen in de Oudheid. Toen werden het gebruikte badwater en de afgeknipte nagels van een vereerde persoon opgevangen en bewaard om er de zegen van te ontvangen.
    Alleen al daarom moet er een koning(in) zijn: om onzekere slavenzielen iets te geven wat zij kunnen vereren.

  5. Margo zegt:

    De mensen vervelen zich, het was aardig weer en ze dachten: kom …….
    Het waren vast allemaal jong-gepensioneerden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s