Een eigenheimer

Natuurlijk kan niet alles over een en dezelfde kam geschoren worden en is het link om te generaliseren aan de hand van een enkel voorbeeld. Maar zeker is het wel dat dat ene geval op zich sprekend genoeg kan zijn om de nodige vragen op te roepen. Bij mij tenminste wel. En ik kan er nu des te vrijer over spreken omdat de persoon in kwestie inmiddels al weer vele jaren aan mijn gezicht onttrokken is. Wat in feite ook van de ene op de andere dag en onaangekondigd gebeurde. Plotseling was ze verdwenen zonder achterlating van een nieuw adres en dat terwijl we toch de nodige jaren regelmatig met elkaar waren omgegaan, op verjaardagen waren geweest, samen hadden gebarbecued en gegeten. Zij was meer dan een kennis van ons, hoewel geen intieme vriendin en dat ook niet kon worden omdat ze nadrukkelijk het gevoel gaf niet het achterste van haar tong te willen laten zien. Maar het was allemaal niet zo hevig dat dat ons kon bewegen om het kontakt op een lager pitje te zetten. Waardoor wij wel weer de mogelijkheid kregen om een entree, hoe bescheiden ook, tot haar gedachtenwereld te krijgen. Want uiteraard krijg je bij een regelmatige omgang daar toch wel zicht op, zoals je ook in de gaten krijgt hoe ze omgaat met haar man en kinderen, hoe ze funktioneert in haar gezin. Zo makkelijk verstop je je eigen wereld ook weer niet dan dat anderen daar een mening over kunnen vormen zonder dat die verder zaligmakend hoeft te zijn. Integendeel zelfs.

Dat ieder leeft naar eigen goeddunken, is en blijft ons devies. Wat echter niet wegneemt dat onze verbazing met het vorderen der tijd toenam over haar gedrag en haar uitlatingen, waarvoor het predikaat wereldvreemd en misschien ook wel eigenzinnig het meest van toepassing was, omdat zij haar stempel zo uitgesproken op haar gezin drukte. Kinderen en man hadden zich naar haar te voegen omdat zij bij elke wind die haar niet welgevallig was, de kont tegen de krib gooide. Waarbij de werkelijkheid heviger was dan die uitdrukking als zodanig kan weergeven. In extremis leidde dat er toe dat zij en haar man toetraden tot een leef- en geloofsgemeenschap, waarvan het lidmaatschap iedere omgang met een buitenwereld uitsloot. Met als gevolg dat het kontakt met de kinderen, die voor die stap niets voelden, verbroken werd. Dat gebeurde dus zonder enig voorbehoud. Evenals dat onverhoedse vertrek zonder een taal of teken naar wie of wat dan ook te geven. Verwondering dus bij ons. Maar omdat ook ons leven op dat moment verder ging, konden wij er niet te lang stil bij blijven staan, hoewel de verbazing ons nadien nooit heeft losgelaten en soms toch weer tot leven komt. Met name door de wetenschap dat deze vrouw met al haar grillen docente is. Niet op een basisschool, maar in het middelbaar beroepsonderwijs. Je zal zoiets, zo’n eigenheimer, maar losgelaten krijgen op je kind, dat je toch koestert. Je moet er maar niet aan denken.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Mensen, mensen... en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Een eigenheimer

  1. Sjoerd zegt:

    Helaas heb je het niet voor het kiezen op dat gebied en hoop je dat je kind voldoende bagage bij zich heeft om daar mee om te kunnen gaan.

  2. Laurent zegt:

    Ja, dat klinkt wel kenmerkend voor zo’n sekte-achtige gemeenschap, die abrupte buitensluiting van anderen. Moet een rare ervaring zijn, inderdaad.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s