De vrijblijvendheid van Pechtold

Als je al niet schoon genoeg had van de vaderlandse politiek, dan had je het gisterenavond wel kunnen krijgen dankzij de kleinzieligheid die weer eens vrij spel en ruim baan kreeg in de hoofden van deze en gene ter linker – en rechterzijde van het politieke spectrum. En dat terwijl er reden genoeg was voor opluchting en opgeruimdheid omdat we met ons allen getuige waren van een gebeurtenis die op geen beter moment had kunnen plaats vinden. Want wat biedt er meer perspectief in deze tijd van economische kommer en kwel, in deze periode van algehele malaise dan het akkoord dat werkgevers en werknemers en het kabinet wisten te bereiken over gezamenlijk verder te gaan en over hoe met vereende krachten de heersende crisis te lijf te gaan? Dan mogen we toch op de eerste plaats blij zijn met die overeenstemming, die alleen maar als lichtpunt is aan te merken en waarschijnlijk een eerste aanzet is om het consumentenvertrouwen te herstellen om zo de economie weer aan de gang en aan de praat te krijgen. Zoals daarin ook weinig aanleiding is te vinden om verder te gaan met het sippen en simmen, wat langzamerhand de overhand kreeg in de publieke opinie en ook in het parlement.

En zeker met reden, omdat er dus niks gebeurde om impasses en patstellingen te doorbreken. Dus des te verheugender dit historisch sociaal akkoord dat weer herinneringen oproept aan de beste dagen van het poldermodel, aan het akkoord van Wassenaar in het begin van de tachtiger jaren. Een opsteker van jewelste dus, waartegen de kritische noten die meteen gekraakt werden, schril afstaken en gerust ongepaste wanklanken genoemd mogen worden omdat ze ook nog veel weg hadden van gepreek voor eigen parochie met voorbijgaan aan het landsbelang of aan dat van grote groepen mensen die nu in het verdomhoekje zitten, terwijl juist hen nu een opening wordt geboden. Wederom viel de grootste mond te noteren bij Alexander Pechtold, die het opnieuw weer beter als geen ander wist en het hele akkoord naar de prullenbak verwees omdat het niet in zijn straatje zou passen. Wat we daarom maar meteen hebben genoteerd, de indruk die hij daarmee wekte dat hij dat het liefste schoongeveegd had. Zoals hij zo weer fijn de handen vrij had om achteraf zijn gelijk te kunnen halen als die beste stuurman die in principe altijd aan de wal staat, waar de vrijblijvendheid voor eeuwig heerst.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Politiek en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op De vrijblijvendheid van Pechtold

  1. Laurent zegt:

    Nou ja, deze specifieke stuurman staat ook aan wal omdat de betreffende kapiteins het wel zonder meerderheid in de Eerste Kamer meenden te kunnen doen. Vandaar dat ze nu dapper besloten hebben om gewoon niks te doen, want ze kunnen helemaal niets anders dan niks.Het is een officieus demissionair kabinet. En dat is alleen maar goed, dat ze overal maar gewoon vanaf blijven met hun tengels.

  2. Mack zegt:

    Ik dacht vanochtend in de auto…een historisch akkoord, Rob Hamilton zal wel weer iets aan te merken hebben. šŸ˜‰ Maar zie hier! Overigens, Pechtold zou waarschijnlijk miljarden pompen in de gekozen burgemeester, zo’n stokpaardje van D66 waar het land niks aan heeft.

    Laura Rense zei het wel leuk vanochtend: de boodschap van de politiek aan de burger is: blij kijken!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s