Een modern lijdensverhaal

Ik prijs me gelukkig dat we er voorlopig, d.w.z. zeker vijftig tot eenenvijftig weken, van verlost zijn. Want als agnost of atheïst word je, of je het leuk vindt of niet, die paar weken voor Pasen in een slachtofferrol geduwd als de moderne evangelisten van de media, met natuurlijk die EO – apostelen voorop, heel Nederland het lijdensverhaal door de strot willen duwen. Te beginnen bij de happy few, de culturele voorhoede, die de Matthäus Passion in oneindig veel variaties, dag in dag uit op zoveel mogelijk radio – en tv – zenders krijgt voorgezet. Wat maar niet ophoudt, omdat het mooi heet te zijn en van Bach is, waardoor er niets verkeerd aan kan zijn, moet de elite als geen ander weten. Alleen jammer dat de boodschap zo tot een kleine, bevoorrechte kring beperkt blijft en de niet geschoolde noch ingewijde massa moet afhaken omdat het allemaal zo lang duurt en veelomvattend en diepgaand is, dus veel zitvlees, geduld en uithoudingsvermogen vraagt, te veel in een tijd waarin alles in een oogwenk verteld en gezegd behoort te zijn. Maar bij de EO weet men, geïnspireerd als men zegt te zijn door de goddelijke boodschap, daar uiteraard wel raad op.

Als je een gezondene bent, hoognodig wilt en moet kerstenen, gaat je immers geen zee te hoog om een volgend zieltje te winnen. Mag het doel zelfs de middelen heiligen, kun je zelfs denken als het lijdensverhaal zoals dat zo gevoelvol door Bach is verteld, in een handomdraai wordt bewerkt tot een musical, tot een muzikaal spektakel waar het niet meer om de kwaliteit gaat, maar volume en bereik er veel meer toe doen. Wat zoveel betekent dat het goed is als het miljoenen tv – kijkers trekt doordat alle registers worden opengetrokken en geen effect wordt geschuwd om het lijden van Jezus Christus onder een massale aandacht te brengen, waarbij het totaal niet dondert hoe of wat en het in feite geslaagd is als er weer de nodige zieltjes aan de strijkstok van die kerstenende en zalvende EO zijn blijven hangen. Dan is dat vier of vijf keer uitzenden van The Passion, dat ultieme wanproduct – want zo vaak heb ik het in mijn tv – gids zien langskomen – geen keer teveel en in feite een aanmoediging om het volgend jaar dubbel en dwars over te doen. Weet ik tenminste dat ik mij tegen die tijd echt zal moeten bergen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Media en getagged met , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Een modern lijdensverhaal

  1. pjotr zegt:

    Dan kijk je toch niet! De voetbalterreur (in het bijzonder het gezwets erover) op de buis is veel vaker en veel erger. Die kijk ik ook niet.

  2. Margo zegt:

    Ja eens met Pjotr, maar ook met Rob. In dit kleine landje zijn ze in televisiewereld (als ik tv kijk denk ik wel eens: bestaat er voor de makers nog iets anders dan tv?) maar aan het miereneuken op de vierkante millimeter en alles wordt tot in den treure uitgemolken. Bestaat The Passion – the musical al? Of the making of the Passion, the musical? Alsof je al die zinloze zendtijd niet voor interessante onderwerpen kunt gebruiken. Maar dat is te veel werk. En vereist enige intelligentie van maker en kijker. En wat zouden al die nobodys, die nb-ers (andere benaming voor BN-ers) dan moeten?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s