Het lot van vijftigplussers

De klaagzang van gepensioneerden is de afgelopen tijd zo heftig, langdurig en dominant geweest dat daardoor allicht de indruk kon worden gewekt dat deze bevolkingsgroep bij uitstek was beland in het verdomhoekje dat bij de crisis en haar bezuinigingen hoort. Maar de eerlijkheid gebiedt tegelijkertijd te zeggen dat in weerwil van alle ketelmuziek die juist uit die richting kwam, de vraag alleszins gerechtvaardigd is of het gemaakte lawaai wel in de juiste verhouding stond tot het ondervonden leed. Want laten we wel wezen. Aan vet op de botten ontbreekt het juist bij het overgrote deel van die gepensioneerden bepaald niet. Waardoor in het algemeen door hen best een veer kan worden gelaten en vijf tot zeven procent korting zoveel als een onsje minder is en niet meer dan een wijziging van de vakantiebestemming betekent, ofwel vijf weken in de winter in Faro in plaats van de zes die er gewoonlijk verbleven werd. Zo valt die pijn mee bij al diegenen die zo moord en brand schreeuwden en daar veel minder recht toe hadden dan een andere vergeten groep die al tientallen jaren in de knel en in de knoei zit, te weten de vijftigplussers die hun baan kwijt zijn geraakt en geen enkele mogelijkheid meer hebben om ergens vast aan de bak te komen.

Dankzij de zegeningen van de vrijheden van de markt en meer in het bijzonder van de arbeidsmarkt zijn zij veroordeeld tot de bedelstaf. Was dat tientallen jaren terug het uiteindelijk aangewezen zijn op de bijstand met de plicht om het eigen huis, voorzover dat betaald was, op te eten. Nu is het enige perspectief dat van de zzp’er, de zelfstandige die in alle opzichten voor zichzelf en zijn gezin mag opdraaien. Dus niet alleen in zijn eigen inkomen moet voorzien, maar ook heeft te zorgen voor alle verzekeringen, waaronder ook die van de eigen pensioenvoorziening. Met als bittere konsekwentie dat je naar alles en iedereen de oren mag laten hangen, de hand moet ophouden en vooral alsjeblieft mag spelen, met als enige doel om werk te genereren en daarmee wat brood op de plank te krijgen. En daarvoor ben je dus vijftig jaar of zoveel meer geworden, om onderdanig te zijn, omdat je immers ook een beetje wilt leven. Vernederend, hoor. Moderne slavernij heet dat, die steeds meer om zich heen grijpt. Met dank aan de vrije markteconomie en het liberalisme plus al die werkgevers en hun rotsmoezen om juist deze mensen in de kou te laten staan. Je zal maar de vijftig zijn gepasseerd en nog aktief willen zijn, maar de kansen daarvoor niet meer krijgen…….

Advertentie

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

11 reacties op Het lot van vijftigplussers

  1. Ximaar zegt:

    Zelf heb ik op een kantoor gewerkt met erg veel ZZP’ers, die voor hetzelfde werk netto (dus na alle bedrijfskosten) 50% meer inkomen overhielden bij dezelfde opleiding. Ik ben dan ook vaak door hen voor gek versleten dat ik in loondienst bleef en ook niet mezelf liet inhuren. Die 50% extra was in de ’90-jaren ruim voldoende om een goed pensioen te organiseren. Wat velen ook deden. Sommigen van mijn collega’s hebben dit 30 jaar gedaan en waren te duur om in loondienst te nemen.

    Probleem zat er in dat het grote concern (waar ons bedrijf onder viel) in een stalen CAO-harnas was gezet door de FNV. Opleiding was salaris. Of je beter presteerde dan een ander deed er nauwelijks toe. Dat zorgde voor de groei aan ZZP’ers met een MTS of HTS, die zo het werk deden van HTS’ers en TH’ers en daar op deze manier wel het bijbehorende inkomen opstreken.

    Maar ondanks dat ben ik als ruime 50plusser alweer 10 jaar vrijwillig gestopt wegens een financieringsoverschot en ziet het er nog niet uit dat ik de komende jaren weer aan de bak moet. In het afgelopen jaar is mijn vermogen gezakt veel te veel naar veel te veel – een beetje. Ik zal een jaar of 250 moeten worden om alles op te krijgen, want ik vind het onjuist dat er na iemands leven een restbedrag overblijft.

    • robschimmert zegt:

      Je hebt het nu over een tijd dat het werk en de banen voor vooral hoger opgeleiden niet aan te slepen waren. De laatste tien jaar is de room er behoorlijk af, met als gevolg de toch weinig benijdenswaardige situatie van veel vijftigplussers die zonder werk zijn komen te zitten en in arren moede zich gewaagd hebben aan een nu toch erg karig bestaan als zzp’er. Mij lijkt het op dit moment althans een weinig wenkend perspectief.

      • Ximaar zegt:

        Dus niet. In deze tak van industrie (staal en petrochemie) is nog altijd een flink tekort aan dit soort ervaren (en juist niet te hoog opgeleide) mensen. Als ik wil kan morgen weer bij mijn oude baas aan de slag. Probleem is dan wel dat ik weer 4 maanden per jaar in China zit en daar heb ik geen trek in.

        • Mack zegt:

          Je schijnt daar wel mooi te kunnen fietsen.

        • robschimmert zegt:

          Dus als ik het allemaal goed begrijp is het eigen schuld, dikke bult. Wat volgens mij toch niet opgaat voor die vijftig-plussers die aan de kant zijn komen te staan en opeens nergens meer goed genoeg voor schijnen ondanks verwoede sollicitaties. En die zzp’er van vijftig plus die zich nog een woest belegde boterham weet te verdienen, daar dou ik graag eens kennis mee maken. Want ik geloof er geen bal van dat die nog in het wild rondlopen.

    • Mack zegt:

      Jij hebt het goed voor elkaar door je kosten aan te passen aan je inkomen. Maar daar heb je ook een ijzeren wil voor nodig. En geen vrouw en kinderen.

      • Mack zegt:

        Die was tegen Ximaar.

        • Ximaar zegt:

          @Mack: Die kosten zijn bij mij altijd laag geweest, ongeacht m’n inkomen. Dwz ik koop wat ik wil kopen. Maar ik ga geen auto kopen, als ik niet in een auto wil zitten. Ik ben ook niet van plan om te roken of onderweg te worden gebeld. Dus sigaretten en mobieltjes laat ik ook in de winkel. Verder heb ik een kleine woning, omdat ik niet van opruimen hou. Kortom met mijn soort mensen lag nog het dubbele aan bodemschatten in de bodem, maar had deze verspil-piramidespel-economie ook niet kunnen werken.
          (Een vrouw is prima, die zorgt maar voor haar eigen geld. Daar ben ik erg liberaal in. 🙂

        • Mack zegt:

          Toen ik alleen woonde in een flatje waren mijn kosten, behalve mijn autokosten ook erg laag. In elk geval heel constant. Een vrouw vindt toch al gauw dat er een echte stoel moet komen in plaats van een omgekeerd bierkratje. Onzin, maar goed…

  2. Sjoerd zegt:

    Ik heb gelukkig nog werk op mijn negenenvijftigste… en ik hoef nog maar zes jaar.

  3. Ximaar zegt:

    @Rob: ik wil niet zeggen dat er ZZP’ers zijn of 50plussers die het wel of niet goed hebben. Ik wilde aangeven dat er heel wat soorten ZZP’ers zijn en dat ik een soort heb meegemaakr die er grof geld mee heeft verdiend en nog verdient. Een groot deel daarvan regelt iets voor zijn of haar oude dag. ZZP’en houdt risico’s in en ook 20 jaar terug waren er mensen die beter een baan in loondienst konden zoeken. Een jaar of 7 terug dacht mijn huisschilderook beter af te zijn als ZZP’er. Hij leverde prima werkaf en had minimale bedrijfskosten. Alleen wist hij geen nieuw werk binnen te halen omdat ie daar geen tijd voor had/maakte. Binnen een jaar liep het dan ook spaak. Maar je zou ook eens met polderzilver kunnen mailen of eens een gesprekje junnen hebben met een interim manager die zich per project verhuurt. Kortom de echte ZZP’er bestaat niet. 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s