Mijn deel van het leven

Gelukkig wordt mij zelden de vraag gesteld of ik nu jong zou willen noch hoor ik ooit die open deur uitgesproken worden door die leeftijdgenoot die nog zo nodig moet, dat hij toen hij nog op de drempel van het echte leven stond, had moeten weten wat hij nu wist. Waardoor ik gemakkelijk kan konkluderen dat ik het met alle pech en tegenslag die nu eenmaal bij het leven horen, nog altijd naar mijn zin heb en mij er rustig bij voel omdat ik het idee heb dat ik mijn portie op een eerlijke manier heb gekregen. Zodat ik ook niet meer zo nodig vooraan hoef te staan om nog meer delen ervan op te eisen. Op een bepaald moment is het mooi geweest en moet je, althans dat vind ik, tevreden zijn met wat je in al die jaren is toegevallen. Zo zit ik erin, zoals ik ook het bevoorrechte gevoel heb dat ik in het beste en meest interessante tijdsgewricht heb geleefd, van de uitlopers waarvan ik nog graag wil meegenieten. Maar ook niet meer dan dat. Wat zoveel wil zeggen dat ik genoerg verschijnselen die dus van deze tijd lijken of blijken te zijn, aan mij voorbij laat gaan. Ik hoef niet meer zo nodig en ben daarom ook eigenlijk hartstikke blij dat ik in deze tijd niet meer twintig ben. Want ik moet er werkelijk niet aan denken dat ik aan alle codes en stilzwijgende afspraken die momenteel zo opgeld doen, gehoorzou moeten geven.

Dat ik nog mee zou moeten gaan in alle hypes en wanen die de sociale media blijven genereren omdat ze, zo komt het mij tenminste voor, daar hun recht en reden van bestaan in vinden. Of mijn lol zou moeten halen uit al die spelletjes en series en verdere platvloerse lol die de beeldschermen aanhoudend vullen en daardoor langzamerhand de stand en de staat van het geldend gevoel voor humor bepalen. Ik zie het gebeuren en hoor ervan of lees erover en kan er eerlijk gezegd geen weg meer mee. En misschien wil ik het ook wel niet omdat het mij ongemak bezorgt, dat gevoel geeft van de boer die met kiespijn lacht en het daardoor ook als zodanig kan missen. Voeg daar nog eens aan toe die keten van georganiseerde sociale verplichtingen, die nog niet zo lang geleden uitgevonden zijn omdat ze een verrijking van het leven zouden zijn. Met de housewarming, de baby-borrel, het vrijgezellenfeest als de sprekende voorbeelden van hoe angstvallig getracht is dat hectische en tegelijk saaie bestaan aan te kleden en op te fleuren, van kraak en smaak te voorzien. Of moet ik het anders zien en steekt het toch anders ineen? Ik geloof er helemaal niets van en daarom ben ik blij en tevreden met wat ik heb en ben. En hoef ik vooral niet zo veel méér..

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Mijn deel van het leven

  1. Laurent zegt:

    Nou, dat klinkt geestelijk gezond. Ik denk dat ik wel op vergelijkbare manier jouw leeftijd zal bereiken, en qua moppergehalte ontlopen we elkaar ook niet veel 😀

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s